Για Πάντα [ μια τυφλή αιωνιότητα]

Για Πάντα

Όσα τα μάτια θωρούν

Όσα η μέρα εξατμίζει βιαστικά 

Όσα η ψυχή σιώπησε

Γλάροι, οι αιώνιοι

Νεφέλες ανασχηματιζόμενες, αιώνια

Λέξεις αναδομούμενες, στην αιωνιότητα

Χρώμα υπερβάλλον σε καμβά αιωνιότητας

Θάλασσες κι ουρανοί

σε μεταίχμια φθοράς και αφθαρσίας

Κι εγώ,

Εγώ αιώνια να αποχωρώ

βαστώντας σε στου τίποτα τη βαθύτερη αιωνιότητα

Είναι Θέρος

η σάρκα δροσερή, μυρηκάζει μια βροχή

Είναι για πάντα

η αλήθεια ξεφτίλησε την μαρκίζα

 

Κι η γραφή

 κι αυτή αληθινή,  αιώνια

" ...για πάντα" 

Εγώ 

Εγώ έμεινα τελικά!

Για πάντα...

_________________

[c] E. Χατζηδάκη

[....μόνο ο χρόνος μπορεί να αποτελέσει επαρκές αποδεικτικό στοιχείο ενός για πάντα, με μάτια τυφλά

...funny..to rely maintain, to realy love 

sometime, you have to let go in peace!]

Εν Πάντων [ ...όταν έλιωσαν τα βράχια]

Εν Νεφέλες,

ένα παιχνίδι, φωτός και σκιάς

Εν Αποχρώσεις,

μια μελωδία, ελευθερίας κι ουρανού

Εν Καιρούς,

μια συμφωνία, ψυχής λεύτερης από το σκότος

Εν το Ένα τα πάντα,

Εν τα πάντα το Τίποτα!

Εν το Τίποτα

Αγάπη Λεύτερη να λογίζεται

ανθρώπου και θεού η θεία ψυχή

την μεταίωρη ύπαρξη της

Χρόνων και Καιρών, 

το έγχρωμο αιώνιο Νεφέλωμα

Π' ωσάν τα βράχια η θάλασσα καθάρισε

και 

μέρεψε των αιχμών τους τα λυμασμένα δόντια

με τροφή άφθονη ψυχή και χρώμα 

κι αποκούμπι, κυμάτων το αμόλυντο λίκνισμα,

φως αγάπης μετάλαβε

καθάριο, αιώνιο, αυθεντικό

απαλλαγμένο 

από το θνητό του ένδυμα

Στο Πολύ του

και 

Στο Τίποτα του

Εκεί, καταμεσής

Καθάρια

Αγάπησε τ' Ανθρωπου

την Αλήθεια

___________________________

[c] Ε. Χατζηδάκη 

Έργο "Αφρός" [Λάδι]

[ .... στο πολύ, μα πιότερο στο Τίποτα...

εκεί η μόνη αλήθεια..]