Πρόθεση

ξέρεις τι θες να είσαι....

είσαι αυτό που ξέρεις ότι θες να είσαι?

άνεμος, ξωτικό αερικό

να σε μυρίζω , να μην αντέχω να σκορπώ

να θανατώνω την ορμή σε κυνισμό

κι από τη λαύρα της ανελέητα αδιάφορα να ζω

πρόθεση δίχως αδίκημα σοφά κρατώ

είδωλα αμίλητα, ποιο όμως κατάσαρκα φοράς ...

και ποιο στα μάτια σαν κοιτάς , ξένο δεν είναι?

γελώ , κοίτα δε δακρύζω 

ξεγελώ, ένα παιχνίδι που ερήμην μου ορίζω

μια παρτίδα , δύο βασιλιάδες, δύο τρελοί

χαλασμού και ομίχλης άυλης κυνηγοί

η πρόθεση δεν είναι ποτέ αδίκημα στη γη

είσαι αυτό που θες, να είσαι

η αυτό που δεν είναι ότι δε θέλουν οι θεοί?

είμαι όλα, κοίτα με κλαίω και γελώ

ντύνομαι μ' ευκολία όλα μου τα αναίτια "εγώ"

κι αυτά που αγαπάω κι όσα με πάνε σε γκρεμό

μελαγχολώ , μα αν το θες για λίγο σου γελώ 

πρόθεση και όχι αδίκημα με πάει στο κενό

μα είσαι όμως επιλογή σου εσύ...

η είσαι αυτό που κανείς ποτέ δε θα σε δει? 

κοίτα με , κοίτα πως αντέχω 

με μια ικεσία, να έχω, να μην έχω

με μία θλίψη να μετατρέπομαι να αντέχω

με ένα δάκρυ την ψυχή μου να ελέγχω

κι ας είναι πρόθεσης  παιχνίδι κι όχι αδίκημα ότι έχω

κοίτα εσύ εμένα, 

εγώ είμαι απελπιστικά εγώ

βάφω με μια πρόθεση κι αγαπώ της αγάπης το αδίκημα..

(C) Ευαγγελία Χατζηδάκη

[ Valeria Corvino /  Napoli 1953 ]

____________________________________

Τα Ανείπωτα Μικρά

Θα πέσω μέσα σου , φυτική αμβροσία

Σπόρος πολύτιμος, ριγμένος από τον αιώνιο Σπορέα

φύλλο οξειδωμένο γλυκερά στου φθινόπωρο χρώμα αλαργινό

χόρεψε σε ουρανούς πελώριους , πριν πέσει στη ρωγμή χρόνου γήινου  

και τα σύννεφα στήσανε χορό στου ουρανού τα πιο αυλακωμένα κατάσπαρτα χωράφια

και το ένδυμα τους μια γαλαζοφόρα Φθινοπωρινή Άνοιξη , μελαγχολικά χαρούμενη πυξίδα

και ξεχύθηκαν χιλιάδες παπαρούνες ντροπαλά κατακόκκινες στου ορίζοντα το γκρίζο ναυάγιο

και οι λεμονανθοί σμίξανε σιωπηλά με τα σκυμμένα γιασεμιά μιας γλάστρας πλάι στην κληματίδα

Για να γεννηθεί από τον έρωτα μας η ποίηση

που Θ' αναβλύσει προς το θεό σα σπάνιο άνθος

Με αγάπησες

και τα πετούμενα αναποφάσιστα μείνανε να αιωρούνται, σπασμένες πυξίδες κραδαίνοντας

και οι γλάροι θέριεψαν σε κατάρτια που στυλώθηκαν ξανά, ταξίδι άπειρο με μέλι και δυόσμο 

και η βροχή, αυτή η αιώνια βροχή που δεσμώτη με βαστά, τρεχαλητό στου κάστρου το γαλάζο

και τα σίδερα παραδόθηκαν σε μια άπλετη φωτιά να λιώνουν καμπυλώνοντας την στερνή άρνηση

Ακούς ν' αντηχούν τα τραγούδια μιας Κυριακής

και η ελπίδα να κελαηδεί μες στο στήθος μου που τρέμει 

Με αγαπάς

και δε στερεύουν της θάλασσας οι κραδασμοί και των κυμάτων οι σειρήνες αναπαή δε βρήκαν

και μια φωτιά  κλείνει πονηρά το αμακιγιάριστο μάτι της , σπίθα στη βενζίνη ενός αύριο περαστικού 

και οι λέξεις ξεκουλουριάστηκαν μα μοχθηρά δε χαρακώνουν πια, κιτρινισμένου χαρτιού φοίνικες νεογέννητοι

και διαβαίνω τους ατέλειωτους αμπελώνες το νου σου , εκείνο το πέρα μυστικού θεού δυνάστη

κι η μια αλήθεια , καλώδιο γυμνό σε υδάτινη γούρνα , τους Μινώταυρους μου καρτερεί ν' αφανίσει

Με τους αγκώνες στο τραπέζι κι ανασκουμπωμένα μανίκια 

Θα με δοξάσεις  και τότε ευχαριστημένος θα'σαι

Θα με αγαπάς

και η πλάση θα καλοκαιριάζει με φωνές παιδιάστικες , με γιασεμιά και Άνοιξες σε φως μυστικό

και ένας ήλιος καυτός γητευτής θα ραντίζει πληγές παλιές να ξεφτίζουν, συμφιλίωση του χθες

και οι Εποχές θα με στροβιλίζουν , παρασέρνοντας με σε ένα απόλυτο χορό , με πατούσες πύρινες

και τα πρωτοβρόχια θα τραγουδούν και θα με γυρεύουν με μελωδίες αγγέλων και δίψα δαιμονική

και κήποι κατάσπαρτοι από της πεταλούδας τα έγχρωμα φτερά , εξορία και λυτρωμός του δρόμου άκρη 

Αυτή η φωνή που αναβλύζει κόμπο κόμπο

και εισδύει στα πιο σκοτεινά μου βάθη

Και σε όλα τούτα , τα ανείπωτα μικρά , τα σπάνια μεγάλα θα σε γυρεύω

Όταν ανθίζουν οι εποχές ,τότε που θεριέυουν οι ανεμώνες του γιαλού, 

βροχές ονειροπόλες έξω από τζάμι παγωμένο 

λιώσιμο χιονιού να ναι λευκό, στα βασανισμένα σοκάκια της γης , 

να καίει το κόκκινο του νου στις αδειανές πλακόστρωτες πλατείες 

να ενδύονται αγγελικά του νου οι πίδακες του τίποτα και των Πάντων

Σαν έπος πολύστιχο με γεμίζει

και με ευφραίνει σα φίλτρο, ανάγκη από λέξεις δεν έχει...

Ναι , για όλα τούτα , τα ανείπωτα, τα αληθινά, θα σε περιγράφω

Θα περιγράφω τα χέρια μου , στα δικά σου μέσα σα του γλάρου την απόκρημνη βουτιά

σα της φωνής σου την αλλιώτικη χροιά, θαλασσινό αέρα σαν κάνει το τελευταίο φως στην πλατεία

ως του εγώ μου την όμορφη γωνιά που αναβλύζει , σα των ματιών σου τους καθρέφτες ξελογιάζει

Και μέσα από όλα τούτα , τα αυτονόητα χαζά, της αμμουδιάς κουρελιασμένη νυχτικιά

και του βράχου το πιο υπέροχο μουρμουρητό και του βυθού το πιο ανελέητο κοχύλι

θα σε κρατώ , θα σ'αγαπώ, μόνο γιατί μ' αγάπησες εσύ

Ευαγγελία Χατζηδάκη 

Αποσπάσματα Charles Baudelaire

γιατί κάποτε αν μας αγαπήσουν κάνει ποίηση...Σ' ευχαριστώ..

Γαλάζιος Κύκλος

Γαλάζος  κύκλος το φιλί 

Σιωπηλής φιγούρας είδωλο, ικέτης γητευτής των γραμμών
στέκεται ήμερα κι ανασαίνει , εκεί που θεοί και δαίμονες πατούνε μόνο
και βάφει με το παράξενο φως του θάλασσα και ουρανό να μη στερεύουν
σα βόλτα τελευταία που δρόμο να μη γνωρίζει, μόνο  τ' άχρωμο να γιατρεύει

από το  κύμα ως τη σιωπή 

Τα μάτια στέγνωσαν του ορίζοντα το πιο βαθύ χαντάκι
κι η πιο θολή γραμμή τον ένωσε με της θάλασσας την γαλανή πλάνη
γιατί από όλες τις απάτες των οφθαλμών που η θάλασσα όλο φέρνει
το μόνο αληθινό γαλάζιο θωρώ όμηρος και δεσμώτη του τρόπου να κοιτάς

 και θα  ζητώ μα δε μιλώ

Θα σπάσω λοιπόν κι εγώ της θάλασσας και τ' ουρανού το μπλάβο
και σε μικρά θραύσματα θα συλλέξω από το φως τις τελευταίες τις στιγμές
να θωρείς,  όταν χρώμα  σου του ουρανού δανείζεις να σκεπάζει της πλάσης το πηγάδι
να νιώθεις, όταν μια δύναμη της θάλασσας ξεπουλάς να πλέει του χρόνου το ξύλινο σκαρί

τη μια στιγμή παραδομού πάντα θα την τσακίζω εδώ

Και θα σαλέψω της  θάλασσας τις απλωσιές που κύματα γεννούν
σα ο ουρανός στέλνει ανέμους αγγελιοφόρους, το αέρινο του να ψιθυρίζουν
και θα σπάσω των βράχων τα αιχμηρά περιστύλια και θα στρώσω τη γή με άμμο
να ξέρεις για που πετούν τ' απόδημα πετούμενα σαν οι Εποχές στροβιλίζοντας σε, αλλάζουν
να φωνάζεις στους θεούς και τις νεράιδες που σε θαλάσσιο δάσος σε σεργιανούν, το " θέλω"

μέσα στα χέρια εποχές που θέλω να ορίζω

Και τότε σβήσανε τα σκοτάδια και γαλήνεψε το φύλλο στα πόδια του νερού
κι η μικρή σιωπή θέριεψε και βρυχήθηκε,  ένας σπασμός φως, μια ρωγμή ποταμίσια
και έγινε μια αστραπή και έσβηναν τα σκοτάδια ακόμα στην τελευταία πορεία τ'ουρανού
και μια ξωτική μελωδία γιομάτη από φύλλα φθινοπωρινά ξεχύθηκε σε ότι γαλάζιο ντύθηκε

όλα ζουν μέσα σε όλα μου , το σκοτάδι να ξορκίζω

_____________________
Ευαγγελία Χατζηδάκη
Το εκπληκτικό έργο του Araujo Santoyo
Οι δε ευτελείς στίχοι, για μια απόλυτα γαλάζια ανάσα τ' ανέμου

Να Υπάρχεις

Να νιώθεις

Μια αντάμωση

Εκεί που οι γλάροι κατάρτια δε γυρεύουν

εκεί που και το σύννεφο χαρούμενο κρεμιέται

εκεί που η θάλασσα το γαλάζιο των ματιών σου ζήλεψε

εκεί που τα φύλλα χόρεψαν με τη βροχή στις χούφτες μας

εκεί που το φθινόπωρο τις Εποχές όλες μάζωξε και χόρεψε

Να γελάς

Μια Αίσθηση

στα σοκάκια που μύριζαν λεμονανθό τα χέρια σου

στη μελωδία που χόρεψε και χώρεσε το φεγγάρι μας

στις άκρες των δακτύλων σου φύλλο χαρτί και σύρμα

στα γέλια μας σε  πλατείες και σοκάκια , αμαρέτο γλυκόπικρο

στις κουβέντες που η θάλασσα ράντισε με την αλμύρα της

Να Υπάρχεις

Μια Ικεσία

από το τίποτα στο πολύ, ονείρου παραλήρημα

από τις Εποχές πιο πέρα από το στέρεο της γης μια στιγμή αγγελική 

από το χθες που όλα τα λάβωνε , ως το αιώνιο του νου το δύσβατο κελί

από του βράχου τη αιχμή και την αλμύρα , ως της σιωπής την πιο αέρινη κραυγή

Να Θέλεις

Μια Προσταγή

Λέξη μικρή , ναυάγιο μηδαμινό  του τίποτα που το πολύ περιθάλπει στοργικά

Ικέτης και πολεμιστής , ταξιδευτής και γητευτής, κουρσάρος του θέλω ο πραματευτής 

κι ισορροπία σε αστέρια κρεμάμενης βροχής που εποχή γυρεύει στης γης τις αισθήσεις 

και κραυγάζει και πυρά σπέρνει και θερίζει σε ποτάμια χρυσαφένια της καρδιάς μια ανάσα

Να Αγαπάς

Για όλα αυτά  Σ' Αγάπησα

Για το πριν που με χρώμα έβαψα για το τώρα που με κόπο ένοιωσα,

για το αύριο που θα δημιουργώ το γαλάζιο Φθινοπώρων που αρμένισες

για το ζεστό σπασμό του πρώτου και τελευταίου σου παιδιάστικου χαμόγελου

για το πεζό του λόγου που έκαμες μελωδία, για τις στιγμές που έκαμες ζέστη τ η βροχή

Να Γράφεις

Και Αγαπώ Ακόμα

της απουσίας , την απεγνωσμένη παρουσία όταν πλάι μου αγγίζω ν' ανασαίνει

αυτό που έβαψα , αυτό που έγραψα για σένα πριν έρθεις, για σένα που ήρθες

το μουσικό παφλασμό που αφήνει της θάλασσας των πελάγων το ασίγαστο μονοπάτι

κάθε μικρή η άπειρη διαδρομή του νου, όταν σιωπάει, αναδιπλώνεται, τεντώνεται να σε βρει

Να Υπάρχεις

Και Θα Σ' Αγαπώ

όταν σουλατσάρεις κι ανακατώνεις αιώνια τα χρώματα του νου

όταν χάνεσαι και δημιουργείς του ανθρώπου το εύθραυστο και δυνατό καλούπι

όταν κρύβεσαι και σκαρφίζεσαι ζωή  αβάσταχτα μικρή και πρόστυχα μεγάλη

όταν από το παράθυρο τρυπώνεις και ξέρεις να χωράς στης καληνύχτας το σκοτάδι

Να Ανασαίνεις

από το εδώ ως στο αιώνιο Ζωή

το χαρτί που τα γράμματα μου κουλουριάζονται σα μιλούν

τον άνεμο που μου σφραγίζει πληγές παλιές τα χνάρια σου σα μουρμουρά

τις στάλες που πλέουν πάνω στα ηλιοκαμένα μου φύλλα του Φθινοπώρου μου

στις τολμηρές βουτιές των δελφινιών σαν τη λήθη του γλάρου μου ξεγελούν

Ε. Χατζηδάκη 

-Υπέροχο το έργο του Gian Lorenzo Bernini , με την πάντα προσεγμένη λεπτομέρεια στην έκφραση του προσώπου και της κίνησης, από τους απόλυτους δημιουργούς μιας Εποχής Μπαρόκ [1598-1680]

-Απίθανος και ο Yiruma θα παίξει μια ονειρική μελωδία γιατί απλά ...It's your day..

Η Μέρα Στον Ηλιο

Σε κοιτώ , σε ξαγρυπνώ
σε ντύνω και σε ταξιδεύω
στου νου τα σκοτεινά στενά
θεό να βρεις γυρεύω

Θα βγεις στον ήλιο
θα φωνάξεις και θα τρέξεις
θα βρεις σοκάκια όλο χρώμα
από το ήλιο πιότερο φωτεινά

θα σβήσεις μνήμες
το δάκρυ στεγνωμένο
θα βρεις μια δύναμη
θα βγεις απ' τη σκιά

Θα είναι η μέρα,
θα είναι η ώρα
που όλο το είναι σου,
θα καίει σα φωτιά

θα συνεχίσεις , θα ταξιδέψεις
κι όλα τα σύννεφα, θα γίνονται κουπιά
και τ'όνειρο σου ξαφνικά θ' αναμοχλεύεις
αυτό που τώρα ξαγρυπνά στα σκοτεινά

Θα είναι η μέρα,
θα είναι η ώρα
που όλο το είναι σου,
θα καίει σα φωτιά

Θα είναι όλα
το τίποτα και το πολύ σου
φτερούγες γλάρου σε γαλάζια αμμουδιά
θα είναι όλα όσα εύχομαι για σένα
κι ας είμαι πάντα εγώ πελάγη μακριά

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
     [...γιατί ακόμα κι η πιο παράξενη αγάπη , αξίζει να παλεύει και να νικάει πάντα το κακό..
      ....it was a strange love, it IS A STRANGE LOVE..ISN'T IT..my poor odd & old damon ???  ]

Ψίθυροι Εν Νεφέλες

κράτα με
σκοτεινιάζει
φοβάμαι , φοβάμαι

κοίτα με
είμαι εδώ, είμαι ακόμα
κράτα με κι ας σκοτεινιάζει

τρέμω
χανόμαστε κοίτα ,
πως να αντέξω στο χειμώνα

νιώσε με
κι αν βροχή γίνουμε
θα σε κρατώ στις εποχές

άκου με
κι αν νερό το καλοκαίρι γίνουμε
θα είσαι κύμα και θα μαι ο αφρός σου

πίστεψέ με
κι αν φθινόπωρο έρθει
στάλα εσύ κι εγώ η βροχή να σ'αγκαλιάζω

χαμογέλασε μου
κι αν χειμώνας παγωμένος μας βρει
νιφάδα του χιονιού εσύ το χιόνι σου να ακουμπάς εγώ

φοβάμαι
είναι πολλές οι εποχές
μα κράτα με σφιχτά , αερικά  όσο είμαστε

αγάπα με και μη φοβάσαι
φτιαγμένοι από του άνεμου την άχνη
τις εποχές θα δρασκελίζουμε ως την πέμπτη
κι εκεί στην άκρη της τη φωτεινή είναι που σάρκα θε να βρούμε

(c) Ε. Χατζηδάκη

Time Reverse [Save the Day]

Can you see me, can you feel me
can you sense the time within me

ο χρόνος λιγόστεψε , ασφυξία
δωμάτιο κλειδωμένο ερμητικά
το οξυγόνο αναλωνόταν , σε μια φλόγα

lousy time, now  running faster
speed of light in burning wings disaster

ο δρόμος μίκραινε , γκρεμός
διαδρομή ολέθρια , φρένα στερημένη
σπίθες τα βήματα φωτιά η θάλασσα

steps in vain, words in flame
just the tomorrow that never came

το "αύριο" μεταίωρο κι αγέννητο
το περιγέλαγαν σα να ήταν κάτι βέβαιο
τους κορόιδευε, ως Εποχών μεταίχμιο

I can't breath, I can not fly
whose to say , which time is mine

κανένα αύριο δεν σεβάστηκε ποτές
ότι στο σήμερα δεν βρήκε μαχητές
αυθόρμητους, τρελούς και εραστές

a safocation without fear
criminal time in strings of tear

Reverse the time , save the day
think , if tomorrow never came...

(c) E. Χατζηδάκη

Μη σταματάς

Μη σταματάς να φωνάζεις
δε βλέπεις , οι γλάροι ζωγραφίζουν ένα όνειρο

Μη σταματάς να ζωγραφίζεις
δε βλέπεις , τα χρώματα έβαψαν όλο το πέλαγος

Μη σταματάς να βρίσκεις λέξεις
δε βλέπεις , τα μονοπάτια μόνο επιλογές αλλόκοτες είναι

Μη σταματάς να τραβάς κόκκινες γραμμές
δε βλέπεις , το γκρίζο χλομιάζει στο πέρασμα τους

Μη σταματάς να πετάς ανακατεύοντας το Σύννεφο
δε βλέπεις , μόνο τούτο το πέταγμα θα ζωγραφίσει λιακάδα

Μη σταματάς να γελάς αγγίζοντας τη λεπτή γραμμή του ορίζοντα
δε βλέπεις , μόνο με το γέλιο σου οι δαίμονες του χθες μου ξορκίζονται

(c) Ε. Χατζηδάκη

Ποτέ & Πάντα

Ποτέ να μη ξεγύμνωνα
τον ουρανό στα μάτια σου
γαλήνια η ψυχή ακόμα θα κοιμόταν
ήρεμοι και οι γλάροι το γιαλό θα περπάταγαν

Ποτέ να μη σεριάναγα α χείλη σου
αλήθεια καμιά δε θα τυρανούσε την πένα μου
σε καταστολή ο νους μοιραία θα βούλιαζε
νανουρισμένοι οι άγγελοι εν νεφέλες θα κουρνιάζαν

Ποτέ να μην περπάταγα
τα φωτεινά του νου σου τα σοκάκια
στο σκοτάδι τα χρώματα μου θα ξεκουράζονταν
και ο καημός του ξωτικού απόσταση δε θα μέτραγε

Μα ξεγύμνωσα τα μάτια σου κι εχάθει η γαλήνη
μα σεριάνισα τα χειλη σου κι εξατμίζεται η πένα μου
μα ξόδεψα του νου σου τους διαδρόμους και μαγευτηκα
και όταν στις διαδρομές της ψυχής σου χάθηκα βρήκα εμένα

(c) E.Xατζηδάκη

Seasons Before &After [pre-existance of the Muse in time]

To the Seasons before
to the Seasons after
to the pain in laughter
to the scripts of that star

to the seagulls by the ship
to the tears of the cloudy lovers
to the jurney still longing to be
to the words gyou paint on my leaves

To all before you and to all after
to the depths beneath my sea
to the hopes of just one meaning
to my meaningless for years belief

To time past , to in front of future
to each meaning you give to life
in every moment in every second
breath in a wave , in a wind, like sun

...could it be that a poem or a song , or a painting pre-exists to its inspiration...

If You Had Never Been

What about , you've never been
would my heart sing like a king
What about , your love never touched me
would my brain fly like in a weaky dream

But you came and that's a bless
even if your gone withhold a curse
But you came to change my world
queen might I be on that throne

What about, you never sang to me
would it be the winning of an empty ring
What about , you never have walked by me
would any road bring me any releaf

But you came and that's a bless
even if your gone withhold a curse
But you came to change my world
queen might I be on that throne

If you never came along
life could be a eazy flow
If you never touched my soul
I would never had one of my own

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Των Εποχών τα Δίχτυα

Συννεφένιοι Εραστές
του ονείρου γυμνοί ταξιδευτές
του πελάγου γλάροι περιπατητές
στης ζωής και στης αγάπης το παιχνίδι νικητές

Συννεφένιοι Εραστές
του γιαλού κοχύλια κυνηγοί
στου χρόνου τα τερτίπια άστεγοι τρελοί
στων εποχών τα δίχτυα πάντα η Π Ε Μ Π Τ Η  ΕΠΟΧΗ

(c) Ευαγγελία Χατζγδάκη

Μείνε

κι αφού πια φωνή δεν έχω
κι αφού στραγγαλίστηκαν οι λέξεις
κι ο αέρας τελειώνει ασφυχτικά στο πέλαγο

κι αφού...
τη μισώ τούτη τη λέξη

μα αφού υπάρχει
εγώ σε ένα μπουκάλι ένα "θέλω" απιθώνω
να πλεύσει κι αν σε βρουν , γραφτό να ναι
να υπερβεί κι αν το νιώσεις,  θεϊκό να ναι

Μείνε
τα χρώματα στερεύουν και με περιγελούν
οι λέξεις αναλώνονται κι άσκοπες πλανιούνται
οι νότες μελωδία αρνούνται και με κρότο το νου τυραννούν
τα βήματα πουθενά δεν πάνε κι ότι δρόμος μοιάζει σα φίδι με τυλίγει

Μείνε
βράχια το πέλαγο γεμίζει, των κυμάτων μου δήμιος
κι οι γλάροι σε σπασμένα κατάρτια τις φτερούγες τους ματώνουν
κι οι φιγούρες μου όλες , σπασμένα είδωλα σε παγωμένους καθρέφτες
και τριγύρω μου τοίχοι να ορίζουν τα  άδεια δωμάτια της κενότητας μου

Μείνε
δεν έχει αφή του μπογιά η φιγούρα η δουλεμένη
δεν έχει πόρτα του γιαλού η αυλή και τα κοχύλια του το κύμα ελκύει
δεν έχει σταματημό της κατηφόρας η δύνη, του μισεμού το φάντασμα να ξορκίζει
δεν έχει κόκκινο η ζωή, δεν έχει πράσινο η οργή, μήτε εποχή πια το φιλί...

Μείνε.......

(C) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Γραμμές Προσώπου

Με κοιτάς ξανά και ξανά
χαμογελάς ξανά και ξανά
λες κι ο χρόνος σταμάτησε
σε ένα χαμόγελο παιδιού

Το ξέρω τούτο το πρόσωπο
το ξέρει η θύμηση της αφής των δάχτυλων μου
να αποτυπώνει τις κυλάδες του με νοητές γραμμές
τα δάκτυλα σιωπούν και το μηρυκάζουν ξανά και ξανά

Το ξέρω τούτο το πρόσωπο
το ξέρει ο χάρτης της ψυχής μου
σημαδεμένη δρασκελιά στη νυχτιά
να ημερεύει της πίκρας ένα φόβο θεριό

Το ξέρω το πρόσωπό σου
το ξέρουν τα μάτια σα σφαλούν
κάθε απειροελάχιστη γεωγραφία του
κάθε σπασμό, κάθε αναδίπλωση, κάθε σχηματισμό

Το αγγίζω το πρόσωπό σου
αχόρταγη λύτρωση στις άκρες της ύπαρξης
λιμασμένη τίγρη στις στιγμές της περιπλάνησης
σε κάθε κύμα του χαμόγελου σου , μια βουτιά στο κενό

Και σαν τα μάτια σφαλούν, να έρχεται ξανά
αφήνεται νωχελικά ξανά στη θάλασσα των χεριών μου
γαληνέυουν το κύματα της τότες οι γραμμές του, σα νηνεμία
θαρρείς γιομίζει, νερό να μη στερέψει απ' τα ποτάμια των ματιών σου

Το ξέρω το πρόσωπο τούτο απ' έξω
σα το γλάρο που ξέρει το σχήμα από το κατάρτι
σα το φύλλο του φθινοπώρου που ξέρει τη γη του
σα το μωρό που ξέρει τη ζέστα μιας αγκαλιάς να χορταίνει

Αγκιστρωμένο στα αποτυπώματα μου
πως να το αρνηθώ πια, που σάρκα μου το νιώθω
πως να μη το βρίσκω σ'ότι στερείται το σκοτάδι μου
πως να μη το χαρτογραφεί το μελάνι του νου στην πυξίδα της καρδιάς

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Πάλι Απόψε

Πάλι σε αγγίζω απόψε
στη γλυκεράδα του φεγγαριού
στις γραμμές του προσώπου σου
μ'όλα τα  ίχνη τους στα ακροδάχτυλα μου

Πάλι σε μυρίζω στην αύρα του πελάγου
στο όπιο της παπαρούνας που λουφάζει
στο ξύλινο φιλί που με κοιτά από τη γωνιά του
στ' αστέρια που το σύννεφο ξεγύμνωσε απόψε

Πάλι σε συνθέτω στις μελωδίες της εξάρτησης
και πάλλεται στ' αυτιά μου ξανά και ξανά το ίδιο "Σχεδόν"
κι η αέρινη μορφή του περιγράμματός σου γερμένη ξανά
στον ίδιο ρυθμό του φεγγαριού που πάλι από την πόρτα μου περνά

Πάλι σου μιλώ, θα στα πω όλα απόψε στης νύχτας τις συμπληγάδες
κι εσύ πάλι θα χαμογελάς με μάτια μελαγχολικά στου χρόνου τη ρωγμή
αυτή που χρόνια σου δίνει και σου παίρνει, σε ανασταίνει και σ' εξοντώνει
κι ύστερα θα σου βάλω μουσική, μια μουσική να γαληνέματος της φουρτούνα

Πάλι θα αναρωτηθώ αν υπάρχεις απόψε η αν απλά σε σχημάτισα
με ξεγελά η βραδιά, μοιάζεις τόσο να είσαι ότι ζωγράφιζα πριν σε δω
με περιγελά ο χρόνος , μοιάζει να βλέπω από των ματιών σου τις θάλασσες
με εξοντώνει ο λογισμός, μοιάζει να έχει μορφή απόψε ότι ονειρεύτηκα παιδί

Πάλι θα σε φυλακίσω σε λόγια άσκοπα , σημαδεύοντας το λευκό χαρτί
κι εσύ πάλι, για λίγο τον Καζαντζάκη μου θα ανιστορηθείς, πάλι τη φυγή του
κι εγώ που  θα φεύγω, πόσο θα σε αγγίζω και πόσο την ανάσα σου θα χω να ζω
κι εσύ πάλι θα σμιλεύεις το εγώ μου που κάτω από το εμένα, κάπου θρυμματίζεται

Πάλι απόψε , πάλι παντού, πάλι πουθενά, πάλι στο υπέροχο τίποτα
κι εγώ που πάλι απόψε εδώ στο πουθενά σε σχηματίζω πύρινα
θα σου ψιθυρίζω πάλι, να θυμάσαι να νιώθεις , να ζεις , να πετάς
κι εσύ στο εκεί απόψε πάλι θα μ'ακούς με μάτια ερμητικά σφαλιστά

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Χάρτινα Καραβάκια

το πιο σημαντικό δεν σου έμαθα

σου είπα τόσα άσκοπα , λόγια στο χαρτί

και τώρα να κοίτα , τούτο με πονά

το πιο σημαντικό το ξέχασα θαρρώ

αν μόνο δεν είχα το νου μου σε λέξεις

αν μόνο λογικευμένα είχα δει την ανάγκη

αν δεν είχα μια ποίηση , η στέρηση να τρέφεται

αν, τόσα κι ένα ακόμα, αν στο είχα δείξει δύο φορές ακόμη

πάνε ώρες, πάνε μέρες , η χρόνια από τότε

θυμάσαι , που σου έμαθα να φτιάχνεις καραβάκια 

πάνε χειμώνες η καλοκαίρια, άνοιξες η φθινόπωρα από τότε 

θυμάσαι , μία το φτιάχνεις, δύο το χαλάς να δεις τα βήματα ανάποδα

πάνε εποχές , ανάσες , η πληγές από τότε

δε θυμάμαι πια , πάει κάτι που μοιάζει αχόρταγα πολύ

ένα το φτιάχνεις, δύο το διαλύεις, τρία το ξανασυνθέτεις

δε θυμάμαι πια αν έμαθες να φτιάχνεις χάρτινα καραβάκια

ένα , τσακίζεις το χαρτί , αιχμές να κάνει και να χαραχτεί

δύο, το αναδιπλώνεις, το τσαλακώνεις , το στραπατσάρεις

τρία, συνθέτεις τα τσακισμένα κομμάτια σωστά να γίνει σχήμα

χάρτινο καράβι , εύθραυστο την αλμύρα λογάται, αέρινο το όνειρο αγαπά 

πάνε εποχές και μιά ακόμα, από τότε που έφτιαξες ένα καράβι με χαρτί

στη βροχή του χειμώνα , να το προστατεύεις , λιώνει του χαρτιού το άμυλο

στην κάψα του καλοκαιριού να το σκιάζεις , φως μη πάρει και καεί 

στη άνοιξη και το φθινόπωρο , να το κρατάς σφιχτά, μη σου χαθεί σα φύλλο

Κι άμα όλες οι εποχές περάσουν και η ζέστη κι η παγωνιά

και οι αγέρηδες και οι καταιγίδες και τα χιόνια και οι θύελλες σταθούν

αν καράβι ακόμα είναι , ακέραιο στου ονείρου τη ζάλη, στα χέρια σου μέσα

σάλπαρε με το απαλό φύσημα τ'ανέμου στης Πέμπτη Εποχή το κύμα το αχνό

Κι ο Μάγος τότε στάθηκε , λογίζονταν θαρρώ...

" αν ζήσει μέσ τις εποχές , χάρτινο κι εύθραυστα  μικρό,

  τότε ας πλεύσει μαγικά, αφού όλα στο χρόνο ορίζονται θαρρώ..

  παρέα ,  γλάρου του δίνω τα φτερά και δύναμη για θάλασσα πλατεία

  του δίνω και άνεμο και αγκαλιά πάνω στο κύμα το λευκό, κατάρτι και πανιά.."

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

What if...

What if...not..
weakness or an unspeakable power
lust or the hard road to the truth to be

What about a yes...
unspeacable strenght of a deep sea
identification of ones life might it be

What if yes...
divine power to the impossible ....
or stupit and yet power of the fools

What if no tomorrow comes
all the power is here to last
all the fools in winnig game at last

Free Fly-The Pure Choice to Stay

... "πέτα" ...
Αν η πρώτη φορά που δείτε ένα άνθρωπο , έχει τα χέρια ανοιχτά σα λεύτερος γλάρος , η σαν επίγειος άγγελος, δύο πράγματα είναι σίγουρα ...Κάποια στιγμή θα του πείτε "πέτα" ..και το δεύτερο, θα ελπίζετε πάντα να πετά ανάμεσα στα χέρια σας και σε κάθε διάδρομο του εγκεφάλου σας...

Η αγάπη, ως η απόλυτη συνείδηση της καρδιάς και όχι της λογικής , που κάποιες φορές ίσως να μην μπαίνει σε στεγανά δογματικά μοντέλα η πράξεις συμβατικές, μοιάζει με ένα γλάρο , λεύτερο να πετά , κι αν αρνείται τη φυγή από τον ουρανό μας...απλά είναι μια ευλογία ανέλπιστη..
Σε τούτη την αγάπη, σπάνια λογίζεται η κτητικότητα. Αν αγαπάμε πολύ , τόσο που να υπερβαίνει το καλά του άλλου, το δικό μας βολικό και χαρούμενο  "καλά" , τότε ίσως και να του πούμε "πέτα" ,γιατί θέλουμε την αγάπη του, επιλογή ελεύθερη και όχι δική μας επιβολή... Και γιατί αν τότε μείνει , με κάποιο τρόπο, θα έχουν ανατραπεί όλα τα κάγκελα που οι πολλοί βάζουν για να τεκμηριώνουν αυτό που εύκολα και αβίαστα αποκαλούν αγάπη.

..ναι το έχω πει  το ρήμα, κι άλλοι θαρρώ θα το χουν κάνει ..Εγώ  ακόμα χειρότερα το έχω γράψει, με την αρμόζουσα ψυχική χαρακιά, με το αναπόφευκτο γδάρσιμο της πατούσας του νου, μα ναι το έγραψα  [ έγκλημα , μετά αποδεικτικών στοιχείων κι όλα, well that's me..my desperate me...] Αλλά , ένας "τρελός" γλάρος , λεύτερος και χαρούμενος ...τριγυρνά σε ότι μουτζουρώνω, ανακατώνει , χτυπώντας με τις φτερούγες του ότι προσπαθώ να συντάξω και να γράψω..και καταφέρνει να μου ψιθυρίζει [ χαμένος στη μετάφραση, αλλά τα καταφέρνει μια χαρά ....]  ,τι θα του άρεσε να γράψω , να ζωγραφίσω ...να νιώσω η να σκεφτώ...Τι ζωντανό κι αυτός ο Γλάρος..!! Ένας Γλάρος που ξέρει να .. ΘΈΛΕΙ..!! ...ε..να μην τον ζωγραφίσω...ξανά...και ξανά και ξανά..

[Φαντάζομαι θα υπάρχει και κάποιο σχετικό τραγούδι από εκείνες τις εποχές , αλλά , λέω τώρα , όλο και κάποιος θα βρεθεί να το βρει ..και αρκούμαι για σήμερα να σας δείξω τον άτακτο και φασαριόζο, πλην μεν μαγευτικό μου γλάρο που έκανε κατάληψη στον λευκό καμβά....]

Σε μια αγάπη , στερημένη ανάγκης και στεγανών ..κάποτε μένουμε και μένουν κι οι άλλοι επιλεκτικά, όσα "πέτα " και να πούμε η να γράψουμε, μένουν με τον πιο πιθανό η και [γιατί όχι]  απίθανο τρόπο η με μια παραδοχή του υπερβατικού μιας ...μαγείας ...αυτής του "Πετάγματος" ...πάνω από τις υπάρξεις και το λογισμό μας...

Μη σκέφτεστε συμβατικά ...η απόλυτη αγάπη απαιτεί μια ...Υπέρβαση , μια δρασκελιά στο νου..αρκεί να βρεθεί ένας όμορφος "τρελός" να μας πείσει κι αρκεί εμείς να έχουμε ένα καλό λόγο να τον αφουγκραστούμε και να πειστούμε...Εγώ Έχω..Εσείς?????

[..σ'αγαπώ και για τούτο , θα γκρεμίζω πάντα ένα τείχος για να χωρά η πύλη στη χώρα του πουθενά , εκεί που όλα μπορούν να συμβαίνουν , σε μια εποχή δίχως ημερολόγια , σε μια γη δίχως γεωγραφία, εκεί που λεύτερα αγαπούν τρελοί, μάγοι και ξωτικά, δαίμονες και άγγελοι...]

Ζ ΕΥ Ξ Η

Σε νιώθω

μια ανάσα απόσταση
δύο υπέροχα τίποτα
στου χρόνου τη ρωγμή
γυμνός ο παραδομός

Σε ικετεύω

το τίποτα μου αγκάλιασε
σφιχτά, να βρω που αρχίζω
το άυλο σου να περιγράφεται
χρώμα στο γυμνό μου τίποτα

Σε προκαλώ

του χώρια ένα γυμνό άυλο
του μαζί ένα υπέροχο σχήμα
δύο σκιές που κάνουν ένα φως
του ομοούσια αδιαίρετου το σχήμα

Σε προειδοποιώ

όρια ανάγκης δε βαστούμε
μέσα σου θα ανασαίνω
γύρω μου θα περιγράφεσαι
σα ζεύξη συννεφένιων εραστών

Και για όλα τούτα

του πολύ το λίγο λογίζομαι
του τίποτα το απέραντο θωρώ
τον κρότο της σιωπής υμνώ
του έρωτα το φως τυλίγομαι

[ και τότε ο "τρελός" μου
  τύλιξε τα άυλα χέρια του γύρω από το τίποτα μου
  ούτε εγώ , μήτε αυτός ...είμασταν αόρατοι..πια ....]

Στάσου Εκεί [Βαθιά Άγρια Θάλασσα]

Στάσου εκεί

Τ'ονείρου οι γωνιές, που λίγο και γλυκερό το φως τους, αγκαλιά

τίποτα δεν είναι ικανές να μου στερήσουν από το αέρινο σου χάδι

σε τούτο το όνειρο  αποσυντεθειμένη θα σταθώ να σε συνθέτω

γυμνή από το εγώ μου, νησί πάνω στης καρδιάς σου το χάρτη 

Στάσου εκεί

Σύνθεσε με ξανά και ξανά, σαν μια μελωδία που αρμονία ζητιανεύει 

το όμορφο δύσβατο διάβα  στο νου τους νευρώνες ν' αναζητά οξυγόνο 

και στάσου εκεί φλόγα ιερή, στης στέρησης μου την πύρινη αυλαία

να σε ζητώ και να γίνεσαι στίχος, να ξεψυχώ και να γίνεσαι χρώμα 

Στάσου εκεί 

Στου σύννεφου του αλαφρού την άκρη τη γκριζογάλανη, καταιγίδα 

η ματιά ξαποσταίνει σαν με γυμνές πατούσες το γιαλό σου περπατώ

στου ουρανού την άκρη που οι γλάροι φοβούνται να σιμώσουν πια 

βρίσκω των δακτύλων σου την αφή σαν του θεού το στερνό σημάδι

Στάσου εκεί

Στο περιγιάλι που το κύμα σε στεριά παραδίδεται υποτακτικά νεκρό

εκεί που δεν έχω παρόν και παρελθόν και μέλλον, παρά μονάχα εσένα

και γίνε τ'άσπρο στου γλάρου τη φτερούγα που ψηλά το πνεύμα παρασέρνει

και γίνε η στάλα που χαϊδεύει τις φυλλωσιές μετά τη βροχή του λυτρωμού

Και στάθηκες  εκεί, στη βαθιά άγρια θάλασσα

στη σπηλιά της καρδιάς να σ'αφουγκράζομαι, όταν βαθιά μου μιλάς

Και σε ανασαίνω από τη σκιά σου
Και σε βάφω από το χρώμα που μου χάρισες
Και σε περιγράφω με σχήμα από το σχήμα της καρδιάς
Και σε αναγνωρίζω από τα χνάρια της ψυχής σου σαν αέρας γίνεσαι

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Έμφυτη Καλοσύνη [what the world needs]

Thank you for loving me.....Imagine a world shouting loud this!!! reconstructed & healed !!!...give it a try..

Σκεφτόμουν οδηγώντας κι ακούγοντας τον "μαγευτικό" στίχο των παλιόφιλων Scorpions [Thank you for Loving me], πως η κατάντια της κοινωνίας μας που τόσο έχουμε όλοι σχολιάσει κατά καιρούς , από τις υπέροχες πολυθρόνες μας ίσως είναι μια κραυγή της ίδιας της ζωής πως πάψαμε να ερωτευόμαστε, να αγαπάμε αληθινά, να αφηνόμαστε στην οξυδέρκεια της καρδιάς παρά του κατασταλτικού λογικού αξιοθρήνητου εγκεφάλου μας..Απλά πιεστήκαμε να πιστέψουμε ευκολότερα στο αρνητικό , στο υπολογιστικό παρά στο θετικό , που διέπει τη φύση κι εμάς , σαν κομμάτι της !! Τόσο δύσκολο έγινε να αντέχουμε να πιστεύουμε στο καλό και να μη νοιώθουμε χαζοί η ηλίθιοι..Τόσο χαζό θεωρήσαμε τον παραδομό, άνευ όρων στην αγάπη η στον έρωτα , η σε όποιο θετικό συναίσθημα, που συχνά κοροιδεύτηκαν και αυτοί που το τολμούν. Και σήμερα γράφω, γιατί θαρρώ πως όλα έχουν να κάνουν με την βάση της όποιας σύνθεσης διαθέτουμε μέσα μας. Μπορεί να ανήκουμε στην ομάδα των ανθρώπων με έμφυτη καλοσύνη, η έμφυτη κακία, η έμφυτη κενότητα με μια άρνηση να πάρουμε θέση.

Ευτυχώς για μένα στη ζωή μου συνάντησα απειροελάχιστους ανθρώπους των δύο τελευταίων κατηγοριών, μα αρκετούς με μια έμφυτη καλοσύνη και σεβασμό στης ζωής την θετικότητα, που δικαιωματικά νοιώθω ευλογημένη από την συμπαντική αρμονία , το μόνο θεό που προσκυνώ.

Αξίζει να σταθείς στους ανθρώπους με έμφυτη καλοσύνη θαρρώ. Είναι άνθρωποι , που ακόμα κι αν καταπιαστούν με κάτι σκληρό, η και αρνητικό, θα καταφέρουν να του δώσουν το χρώμα της καλοσυνάτης , θετικής και απόλυτα ανθρωπιστικής αύρας τους. Κι ένας τέτοιος άνθρωπος, πυροδοτεί την ιδέα να γράψω τούτη την ταπεινή αναφορά. 

Αλήθεια σκεφτήκατε ποτέ, τι θα γινόταν με τη πορεία τούτης της ταλαίπωρης κοινωνίας αν κυβερνιόταν από ανθρώπους με έμφυτη καλοσύνη κι αγάπη , αντί έμφυτης εξυπνάδας και γνώσης?

Σταματήστε μια μικρή στιγμή και κοιτάξτε γύρω σας, η εξουσία που μας κυβερνά όπως και η εκάστοτε εξουσία του πλανήτη , ειδικά τον τελευταίο καιρό, είναι άκαρδη, με απόηχο να έχει πάψει να ονειρεύεται με ευαισθησία και να αποτραβιέται βασανιστικά στη ηδονή της φράσης  «εξουσία για την εξουσία».

Ποδοπάτησαν τους πάντες, στράβωσαν και καπηλεύτηκαν με όποιο δυνατό τρόπο την όποια αρετή, το ότι χτίστηκε στους αιώνες , τον πολιτισμό που στήθηκε σε εποχές στερημένες τεχνογνωσίας ..γιατί απλά δεν ...γίνανε ποτέ δοτικοί, γιατί απλά δεν ..ερωτεύονται!! Όχι, όχι ..κακώς γελάτε, σας βλέπω πάντα , βλέπω τις αντιδράσεις σας, γιατί κάποιες φορές βλέπουμε , δίχως μάτια!! Κι αν βιαστήκατε να γελάσετε...ίσως να μη θέλετε να διαβάσετε παρακάτω... Θέλετε? θέλετε...[σας ξέρω πια...]

Φαινόμενο πολλών εποχών η αποστέωση που μπορεί να έρθει στο νου και την καρδιά ανθρώπων που απλά …δεν είναι ικανοί για ένα Έρωτα, για μια Αγάπη στο Άνθρωπο, γιατί αυτά τα αγαθά διέπουν ανθρώπους και όχι εξουσιαστικά μοντέλα η κοινωνικά. Σε αντίθεση οι έχοντες εξουσία  ερωτεύονται  την ψευδή ηδονή της εξουσίας , η της επιβολής της τελείως αποκομμένοι από τη βασική διαδρομή των συναισθημάτων ...ΤΟΝ ΆΝΘΡΩΠΟ!!!

Έχετε ποτέ ακούσει κάποιον να λέει δυνατά, δίχως σοβαροφάνεια , μα με σοβαρότητα, «αγαπώ την πλάση όλη» , «μπορώ να αγκαλιάσω όλη τη θάλασσα» "μπορώ να …μπορώ το αδύνατο.. Οι πολλοί θα γελάσουν και θα τον πουν αλλοπαρμένο, εγώ απλά θα πω πως όταν αγαπάς δύο πολύ συγκεκριμένα μάτια, τότε έχεις την συναισθηματική ικανότητα [σπάνιο και πολύτιμο αγαθό] να μπορείς να αγαπάς τα πάντα..όλους τους ανθρώπους που σε περιστοιχίζουν,  αφού όλα που ευρύτερα θα δώσουμε , ξεκινούν πάντα από το πολύ προσωπικό κομμάτι μέσα μας που αγαπά το συγκεκριμένο και με μια χαρά στα μάτια μπορεί να αγαπά ότι θωρεί κι ότι δεν θωρεί!!

Εκεί, αποκτάς  την ικανότητα , να είσαι σοβαρός και όχι σοβαροφανής, να σπέρνεις χαρά και όχι πόνο, να υποστηρίζεις τον κατατρεγμένο κι όχι να τον βουλιάζεις κι άλλο, να τιμάς όλους τους ανθρώπους γύρω σου, να νιώθεις τον πόνο, τη χαρά τους , τις ανασφάλειες και τις ανησυχίες τους , με άλλα λόγια να μην μένεις ένα εγωιστικό κάθαρμα στη γειτονιά μιας κοινωνίας που κλαίει και ματώνει!! …γιατί η ευαισθησία μας προς το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο, ξεκινά και πυροδοτείται από την πολύ προσωπική θετικότητα που μας δίνει μια πολύ προσωπική …Αγάπη [όπως κι αν εκδηλώνεται, μη γίνεστε συμβατικοί...] !! Αυτός ο κόσμος πλάστηκε με την αρμονία της αγάπης , του έρωτα για ύπαρξη [που δυστυχώς, όσο πάει μόνο στη φύση τη βλέπεις πια] ..ε και καμιά φορά ..σπάνια , μα...ε.. Κι επειδή είναι σπάνιο, αξίζει!!

Γιατί αυτοί που αποτυγχάνουν να γίνουν λίγο όμορφα τρελοί κι αστείοι, γίνονται γελοίοι , σοβαροφανείς και δεικτικοί …με τους πάντες.. Ζούν με την ηδονή της εξουσίας κι όχι με την ηδονή μια δοτικής αγάπης από τον Άνθρωπο στον Άνθρωπο.

Κι αυτή η κοινωνία επιμένω και θα επιμένω πάντα, έχει ανάγκη κραυγαλέα από μια πληθώρα τέτοιους, όμορφα κουζουλούς, ανυπεράσπιστα ερωτευμένους , δοτικά ευαίσθητους [κάτι που οι εξουσιάζοντες , δυστυχώς απέτυχαν να κάνουν σε πολλές εποχές της ιστορίας..με ανεπίτρεπτες απώλειες κι ακόμα συνεχίζουν..]

Τι θα γινόταν αν ένα πρωί, ένα μαγικό αεροπλάνο ψέκαζε όλο τον πλανήτη ...Έρωτα και Αγάπη!! μαζί και τους κρατούντες την εξουσία του κουρελιασμένου τούτου πλανήτη, που σε καθωσπρέπει τεχνολογικά πολιτισμένες χώρες εν έτη 2012 βγάζει συσσίτια στους κεντρικούς δρόμους της απόγνωσης … τι θα γινόταν άραγε αν …απλά ερωτευόταν..?? [ στα πιο τρελά μου όνειρα , τίποτα δεν είναι αδύνατον!!..αλλά πάλι εγώ είμαι ασφυκτικά εγώ και θα πεθάνω ονειροπόλα..] 

Συμπερασματικά η θέση μου είναι πως ..αν αγαπάς τον ένα ..αγαπάς τους πάντες με την οξυδέρκεια μιας χαρούμενης δοτικής καρδιά ..Στα πιο τρελά μου όνειρα , ίσως προλαβαίνουμε , ίσως κάποια γενιά κάποτε προλάβει να κάνει την ανατροπή στο παρά πέντε!!

Να έχετε μια όσο γίνεται γλυκιά βραδιά, μια δοτική καρδιά  και να αγαπάτε το συγκεκριμένο, γιατί τότε θα αγαπάτε τα πάντα !!

[κι αν είστε από τους ...ανθρώπους εκείνους που δεν μπορούν να γράψουν παρά ανθρωπιστικά ακόμα και για τα σκληρά κομμάτια της ζωής...να νοιώθετε χαρούμενοι, γιατί έχετε ευλογηθεί με μια ... ΈΜΦΥΤΗ ΚΑΛΟΣΎΝΗ & ΑΓΆΠΗ]

Αδέσποτη Παρτίδα

Γυμνός και ξένος

στου ονείρου τα χωράφια

φιγούρα αλλόκοτη

στ'ανέμου τα στενά

Μια μελωδία ξαφνικιά

στου ήλιου τα σοκάκια

μια ευλογία του θεού

στου γέλιου τ'ανοιχτά

Απέναντι στο γέλιο

πλάι στο  δάκρυ

κατάρτι και πυξίδα

για αχόρταγη στεριά

Κύματα και θεριά

ρότα θα ναι σε ταξίδι

πέρα απ' του τίποτα

την απέραντη στεριά

Και σα το δρόμο τούτο

δειλά τον σχεδιάσεις

πέρα απ΄του ήλιου

την ανελέητη φωτιά

Άγγελοι δαίμονες

χορό θα σου βαστάνε

να σε κρατάνε να θυμάσαι

να ξεχνάς τη λησμονιά

Σε μια αδέσποτη παρτίδα

όλα τώρα πως χωράνε

τρελοί και κάστρα

και η βασίλισσα του  βασιλιά

Ήττα μαζί και νίκη

πάντα πως θα μοιάζουν

του νού και της καρδιάς

μια απόλυτη συννεφιά χαράς

Πάλη δεν έχει τούτη η παρτίδα

χάρτης καμένος η διαδρομή

μεσα στου νου την καταιγίδα

5η Εποχή  σ'ανέμου την πνοή

[ ...longing for a different point of  view, keeps stimulating  the edge of the brain cells.....]

Κι Ας Είναι [Νεφέλες Ορατών & Αοράτων]

Με μιαν αγάπη αλανιάρα και τρελή

να μ'αγαπάς από το βράδυ ως το πρωί

κι εγώ θεριό ας γίνομαι του άνεμου οδηγός

κι απ' το παντζούρι ας ορμώ σα ναυαγός

Με μια μαγεία να μου ντύνεις τη βραδιά

σκληρός Φλεβάρης σαν ορμά μες τη ματιά

τα χέρια σου τα λατρευτά  στα χέρια ας μην έχω

να μου αρκεί στου χρόνου τη ρωγμή αθιβολή να σ'έχω

Κι ας είναι τα χέρια τώρα αδειανά και παγωμένα 

ζεσταίνουν την καρδιά τα μάτια σου τ'αγαπημένα

που του Σικελιανού τους στίχους μουρμουράνε

στη στέρηση της  Άννα του,  ότι έγραφε ας ζητάνε

Κι ας είναι σαρκοβόρα η ψυχή των ταπεινών

καταραμένη βάρκα , έρμαιο σκληρών καιρών

που τον Ελύτη απ' το ράφι ξεσηκώνουν σιωπηλά

κι απ' το παράθυρο πανσέληνο τον θέλουν να ορμά

Κι ας μην βάλουμε όρους στην καρδιά που ξενυχτά

συντρίμμι αγέρωχο στου βράχου την απόκρημνη γωνιά

με ένα Ρίτσο την μια μοναδική Εαρινή τ' έρωτα αύρα να τιμά

κι ένα Καβάφη τείχη να βλέπει και μαζί να τα γκρεμίζει δυνατά

Κι αφού τόση ανάγκη για ανάσα  μαζεμένη θα κρατάς 

στου έρωτα , στου πάθους , στου φιλιού το διάβα να σκορπάς

μ' αγγέλους και δαιμόνους χορό θε να γευθείς στα σκοτεινά

εκεί που όλα τα νοιώθει η καρδιά όσο μαθαίνει να "βλέπει" ότι κοιτά

[ ...illussion ot true .?.   Φ-ΛΟΓΙΑ ορατών και αοράτων αερικών ...
  ...ύμνος στη "μια αιωνιότητα και τη μια μέρα" μας φτωχέ μου μελαγχολικέ ..Μάγε!!!]

Η Ζωγραφιά [..στην άκρη του τελάρου ]

Το πινέλο μου με κοιτά σκληρά

"βιάστηκες να πεις πως θα με υποτάξεις" χαχάνιζε

Σιώπα πια, με κούρασες

στα δύο θα σε σπάσω και θα ξεσκίσω 

τον άκαρδο καμβά σου, του τίποτα ονειρευτής μου μοιάζει

"κι αυτόν το τρελό, τι τάχα θα τον κάμουμε

όλο εκεί κάθεται, στην γωνιά στο στήριγμα του τελάρου

αδραγμένος , χαλαρός , το πόδι πάνω σ'άλλο

μας κοιτά ειρωνικά και όλο χαμογελά μελαγχολικά

στο ένα του χέρι ακουμπά πάντα πλαγιαστά το πρόσωπο του

δεν είναι κι άσκημος , μα μας χαζεύει πάντα σιωπηλός και ξωτικό μου μοιάζει

με εκείνο το βλέμμα το άυλο, σαν να τρέφεται από τα χρώματα μου"

"Κι αν δε βάλω χρώμα? τότε ..θα φύγει άραγε ?" 

απορία και τούτη για πινέλο...σιωπή λέω τώρα!

Ξύλινη και πύρινη φωνή έχεις πινέλο μου

κι αν σε σπάσω σε χίλια δυο κομμάτια απόψε δε θα φταίω

" γερνώ και μια πρεσβυωπία με ζυγώνει και με τρομάζει απόψε

βάλε χρώμα , όχι στάσου, βάλε χρώματα πολλά , τα μάτια μου να γευτούν

βάλτε μου χρώματα πολλά, να βουτήξω τα παγωμένα χέρια μου να τα ζεστάνω"

"μιλούνε και τα ξωτικά.."  γκρίνιαζε το πινέλο

"γιατί όχι, αφού μιλούνε τα πινέλα "  έλεγε πονηρά το κόκκινο 

Το πινέλο τον κοιτά αποσβολωμένο, μα εγώ τον ξέρω και δε με πειράζει

ξένη δεν είναι η φωνή του, είναι ο Μάγος μου, ο δικός μου Μάγος 

θεατής και εμπνευστής , γέρικος στα πρόθυρα  πρεσβυωπίας και λίγο αλλοπαρμένος

μα δε με νοιάζει, ετούτη τη γωνιά του την χαρίζω πάντα, γιατί παρέα είναι καλή   

κι από την άκρη του στο τελάρο τα χρώματα αφήνει να τον μαγεύουν δίχως σκέψη

άλλος κανείς να τον δει δεν μπορεί, μήτε και το πινέλο μου καθάρια δεν τον βλέπει

γι αυτό κάθε φορά ξυπάται στη φωνή του και μπερδεύει  τα λάδια, και κάνει λάθη ,

τόσο λάθος πινελιές στον καμβά λες και ποτέ του δεν τον χάιδεψε με χρώμα πριν

'Μην τον φοβάσαι, αν φύγει αυτός θα φύγω κι εγώ και ο καμβάς 

λευκός κι αόρατος , συμαζεμένα αμουντζούρωτος, μα ατελής  θα μείνει" 

"Ας μας πει τότε τι χρώμα τα μάτια του ζητούν πύλες για την ψυχή του" επέμενε το πινέλο

Σωληνάρια ολάκερα σώπασαν κι αφουγκράζονται

το πινέλο κοκάλωσε θαρρείς στα δάχτυλα μου κριμένο

κι ο άγραφος αμόλυντος καμβάς κλείνει πονηρά το μάτι

" Τι χρώματα ζητάτε, δε βλέπετε λοιπόν ? κανείς?

Ετούτος ο τρελός , όλα τα χρώματα μαζί του κουβαλάει

εποχές και αρώματα φορτωμένος , φως , νερό, πέταγμα...όλα!!!"

Και σάμπως δίκιο να χε ο καημός και η λαχτάρα του ανέγγιχτου καμβά 

Και ξεχύθηκε βαθύ το κόκκινο από την ζέση της καρδιάς του

και σουρούπωσε με του δειλινού το μενεξεδί η μελαγχολία του νου του

και γένναγε την Ηω της αυγής το γλυκερό του στοχασμού του δάκρυ 

κι απλώθηκε ηλιόλουστος καταγάλανος ο ουρανός σαν τα μάτια του του δάνειζε

και σχημάτισε το πέταγμα του γλάρου του λεύτερου αέρινου η σκέψη του

και υμνούσε όλες τις εποχές και τη άνθιση και χιόνι και την κάψα και τη δροσιά

και σαν ονειρευόταν  δύο συννεφένιες μαγεμένες φιγούρες αποτυπώνονταν στον ουρανό 

και τότε το κοίταξα και δάκρυσα, γιατί έπεφτε , έπεφτε νωχελικά 

οσάν του Φθινοπώρου φύλλο νοτισμένο από πρωτοβρόχι 

κι απλώθηκε στου  καμβά την πλημμύρα των χρωμάτων 

κι έγινε ένα , φύλλο παραδομένο στου Σεπτέμβρη τη αύρα τη γλυκιά

Σιωπή, μια γλυκιά βασανιστική σιωπή είχε απλωθεί τώρα

το πινέλο χάθηκε στην αγκαλιά του, το χρώμα γαλήνεψε θαρρείς 

και ο καμβάς αποκοιμήθηκε πλημμυρισμένος με χρώματα 

θαρρώ στο μεταίχμιο της γαλήνης τούτης τον έσφιξε και του ψιθύρισε ."μη φύγεις.."

Κι ο Μάγος έμεινε ...ένα με τα χρώματα , που τόσο αγαπούσε και τόσο ήταν ο ίδιος ..

κι από τότε πάντα εκεί σουλατσάρει , σε κάθε χρώμα αέρινο να βάφει της ζωής τ'αγέρι.. 

ΜΗ

Μη μιλάς
σε ψάχνω

Θρυμμάτισα πατούσες γυμνές
οι οάσεις μου μακριά
παράδεισος και κόλαση
ασπρόμαυρη σκακιέρα

Μη σαλεύεις
σε μυρίζω

αιχμηρές ακίδες ρόδου
το αιμα παγώνει μη στάξει
φυγή του ερχομού
παρουσία της απουσίας

Μη παλεύεις
σε αποκοιμίζω

νύχτα κρότου κραυγή
φεύγεις παρόν, έρχεσαι απών
γαλήνη του σαματά
έκρηξη χρωμάτων μαρτύρων

Μην κλαίς
σε αφουγκράζομαι

νωρίς και αργά μπλεγμένα
πριν και μετά θανατική βορά
κλάμα και θρόισμα φύλλων
σοκάκια λαμπερά στη σκοτεινιά

Μη χειμωνιάζεις
σε ορίζω φθινοπώρου ήλιο

έρωτας θεός του μαύρου φόντου
συναίσθημα βουβά τυραννικό
απλώνει χρώμα πλοκάμι
ακίδας συρματόπλεγμα σφιγμένο

Μη χάνεσαι
σε αναδιπλώνω δύο μαζί να είσαι

παράλογη παρουσία
ανεκδιήγητης απουσίας
πόρτες σε γκρεμό ξεκλείδωτες
τείχη υψωμένα στη γύμνια του νου

Μη φεύγεις
σε γυρισμό σε κρύβω

ασπρόμαυρης διαδρομής χαρτογράφηση
του κόσμου γκρεμισμένο θεμέλιο τρίζει
κατακερματισμένο σώμα σε βράχο αιχμηρό
του φόβου και της κραυγής η τελευταία αυλαία

Μη στάζεις
χιονάνθρωπο σε κρατώ

σε στεγνώνω στου νου τον ήλιο το στερνό
στεγνοί και αδειανοί τους γλάρους να σημαδεύουμε
σκοτώνοντας ότι λεύτερο πετά να αποκοιμηθούμε
στου νου τον απάτητο  Ψηλορείτη όμηροι του Δία

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Νύχτα Δίχως Ξημέρωμα

Τις νύχτες
μόνο τότε την σίμωνε
ναι τότε πάντα της δινόταν
σ'ένα τρελό παζάρι παραλογισμού

Στη βροχή
μόνο τότε την έλουζε
ναι τότε πάντα της χάριζε αφή
σ'ένα μακάριο τράβλισμα της μοναξιάς του

Στο όνειρο
μόνο εκεί ανασαινε πια
ναι  εκεί που το κορμί λύτρωση δε γυρεύει
στο άυλο το δόσιμο στου εγωισμού την άκρη

Στα σύννεφα
μόνο εκεί λόγιαζε την αγάπη του
σπασμένο κατάρτι σε καράβι ναυαγισμένο
αποξενωμένος γλάρος που στεριά δεν τον καρτερεί

Κι ήταν νύχτα πια
συννεφιασμένη και βροχερή
κι ο γλάρος σφινομένος στο κατάρτι το σπασμένο
και τ'όνειρο έπεφτε με μανία τρελού στα γυμνα σοκάκια

Κι ηταν η νύχτα που μέρα δεν έφερε
κι ήταν το σύννεφο που βροχή δε γίνηκε
κι ήταν το καράβι που προορισμό δεν είχε
κι ήταν το τέλος το αιώνιο που αυγή δε ξανάδε

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Merged Suffocation

I talked my true sincere
upon your shuttered ear
approaching your existance
raising  the deny of your distance

I cried out loud the only truth I knew
revealing to deaf  ears my inner weaky view
Weak mouse of your experiment might I be
Strong will upon your shoulders might I Knee

Darling the way I miss you, no way to reveal
Damons in my brain withhold my latest breath

Standing  behind my tiger , the beast that's eating me
fingers around the knife , how do I long to get us free

both shall counter freedom, in the depths of my sea
shappen the rocks beneath us, while you deny to see

(c) Evangelia Chatzidaki

Η Τίγρης & Εγώ [Μια Απλή Υπέρβαση]

ΣΣΣΣ...σιώπα
δεν ακούς , πλησιάζει πάλι
είναι η ώρα του τρόμου μου που ξυπνά


Στο είπα, να προπατείς αετίσια, μη σε αφουγραστεί
μη σε καταλάβει τώρα που στο υδάτινο κλουβί την σφάλιξα
μη θαρέυεσαι, κλειδί δεν έχει τόυτο το κλουβί και φοβούμαι, πάλι φοβούμαι τώρα


αφού σου είπα, κουζουλή γεννηθηκε και λέφτερα κινείται, ποιος να τηνε δαμάσει
είναι λιμάρα , με δόντια και νύχια ακονισμένα σε βράχια απόκρημνα  του πελάγου και στου νου μου τις πατημασιές
δε σκιάζεται ποτές της αν θεριέψει , ρίχνεται στο θανατικό, παλευει σκοτώνει και θάνατο δε σκιάζεται ποτές της


Μη, μη την ξυπνάς , την τρέμω
όταν αποτινάζει τις χείμερες της , πιο επικύνδινη θαρρείς σιμώνει ότι την ξυπνά
μη σπέρνεις τ'όνειρο της , κι ουρανό λογάται να φτάσει, με αετούς συντροφέυει τα σκαρφίσματα της


Μη, σε ικετέυω , κακό δε θα κάμει σε κανέναν άλλο
με όλους της που προπατεί , χαρά μεγάλη σπέρνει, τους μιλεί, τους γαλουχεί,
του κάστρου σα κοιτά τα υδάτινα μονοπάτια , ήμερη τη λογάς , ακύνδινη θαρρείς, καημούς πως γαληνεύει


Μα μη, προσθεού μη, μη μ'ένα κρότο την ξυπνάς
οι ήχοι την τρομάζουνε, τα δόντια της οπλίζουνε θαρρείς  για της καρδιάς το αίμα που την τρέφει
όλα σου τον ύπνο της τραντάσσουνε , τα νύχια της βράχο δε ζητούνε πια , μόνο του νου ουσία ζωντανή


Γιατί δε μ'ακούς, κοίτα την τώρα
ακροπατεί, με πλησιάζει, με κοιτά ίσια στα μάτια και ξέρουμε κι οι δυό μας
ήρθε η ώρα, η ώρα που χρόνια με τον τρόμο της ζω, την κανακευω , τη συγχωρώ , ίσα να με αφήνει να υπάρχω


Μη τρέχεις , κακό σε σένα  ποτές της δε λογάται
για μένα έρχεται σιμά, τρέφεται μόνο από μένα , από του νου τα κύταρα και της καρδιάς την ψίχα
τη δικιά μου καρδιά στοχάζεται, τα δόντια της σαν μπίχνει λαχτάρα την κυριέυει , μόνο για τη δική μου σάρκα


Μη σκιάζεσαι, για σε ποτέ δεν θα ρθει
το αίμα και το δάκρυ μου την τρέφει, ο φόβος κι ότι πόθησα την αποτρελαίνει
κοιτόντας με ίσια στα μάτια , θα χορτάσει πάλι από ότι στέκεται σε νου και καρδιά, ξανά και ξανά


Χρόνια την πάλευα , χρόνια θα την ξορκάω, η θα την κανακεύω
Να τη σκοτώσω όποτε θέλησα, αυτή γελούσε με ένα γέλιο ματωμένο απ' του ονείρου τη φλέβα
ξέρει θαρρείς πως ένα είμαστε οι δυό μας, ναι καλά το ξέρει τούτο, και θάνατος χώρια δε λογάται


Σώπα, τρέχα , τρέχα μακρια της
τώρα κοιτά κι εσένα, πρώτη φορά σε μένα μόνο δεν στρέφει τα μάτια της τα άπληστα
μα κοίτα γαληνεύει , κουρνίαζει , σε βλέπει, σε μυρίζει, στον άνεμο της σε καλοδέχεται και ημερεύει θαρρείς


σσσσσ....γαλήνεψε, στα πόδια σου γαλήνεψε
τώρα θαρρείς στην πέτσα της χωράει, εκεί που θα πρεπε είναι, συμφιλιώνεται, κουλουριάζεται, πλησιάζει
δε  φοβάμαι πια, αίμα και νου πια δε γυρεύγει,πλησιάζει κι άλλο, κι άλλο , ένα γενήκαμε ήμερο στον καθρέφτη σου


(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη