Εν Νεφέλες,
ένα παιχνίδι, φωτός και σκιάς
Εν Αποχρώσεις,
μια μελωδία, ελευθερίας κι ουρανού
Εν Καιρούς,
μια συμφωνία, ψυχής λεύτερης από το σκότος
Εν το Ένα τα πάντα,
Εν τα πάντα το Τίποτα!
Εν το Τίποτα
Αγάπη Λεύτερη να λογίζεται
ανθρώπου και θεού η θεία ψυχή
την μεταίωρη ύπαρξη της
Χρόνων και Καιρών,
το έγχρωμο αιώνιο Νεφέλωμα
Π' ωσάν τα βράχια η θάλασσα καθάρισε
και
μέρεψε των αιχμών τους τα λυμασμένα δόντια
με τροφή άφθονη ψυχή και χρώμα
κι αποκούμπι, κυμάτων το αμόλυντο λίκνισμα,
φως αγάπης μετάλαβε
καθάριο, αιώνιο, αυθεντικό
απαλλαγμένο
από το θνητό του ένδυμα
Στο Πολύ του
και
Στο Τίποτα του
Εκεί, καταμεσής
Καθάρια
Αγάπησε τ' Ανθρωπου
την Αλήθεια
___________________________
[c] Ε. Χατζηδάκη
Έργο "Αφρός" [Λάδι]
[ .... στο πολύ, μα πιότερο στο Τίποτα...
εκεί η μόνη αλήθεια..]
