Επ-Οχιές

Στέκονται όλες τους εκεί και με κοιτάνε
με τα ποδάρια τους γυμνά κι αυτές γυρνάνε
φέυγουνε , έρχονται πληγόνουν και πονάνε
χαλαρομένες η βιαστικές , πάντα όλα τα ζητάνε
Μια συνεφένιες , μία χαμογελαστές
μια παιχνιδιάρες , μιά μουντές και σκιθρωπές
χειμώνες κι Άνοιξες , Καλοκαίρια και βροχές
του Φθινοπώρου ματωμένες φυλλωσιές
Άκόμα στέκοντε εκεί και καρτεράνε
οχιές που σέρνονται κι όλο με ξεγελάνε
οι εποχές μου που το χρόνο μου μετράνε
με καταπίνουν, με μαγεύουν , με μεθάνε
Μα είναι τούτες που την ψυχή μου κουβαλάνε
κρύες η καυτές , το γέλιο και το δάκρυ μου μετράνε
με σύννεφιές μου ξεγελούν τον ουρανό
με ματωμένα δειλινά, μου παρασέρνουν το καιρό
...................................................
Στο πέρασμα τους έρμεο ας αφεθώ
γιατί το χρώμα τους ταξίδι είναι γλυκό
γιατί το φως τους λάφυρο θησαυρό κρατώ
γιατί αν στερέψουν, δε θα υπάρχω ούτε εγώ.....