Γαλάζιος Κύκλος

Γαλάζος  κύκλος το φιλί 

Σιωπηλής φιγούρας είδωλο, ικέτης γητευτής των γραμμών
στέκεται ήμερα κι ανασαίνει , εκεί που θεοί και δαίμονες πατούνε μόνο
και βάφει με το παράξενο φως του θάλασσα και ουρανό να μη στερεύουν
σα βόλτα τελευταία που δρόμο να μη γνωρίζει, μόνο  τ' άχρωμο να γιατρεύει

από το  κύμα ως τη σιωπή 

Τα μάτια στέγνωσαν του ορίζοντα το πιο βαθύ χαντάκι
κι η πιο θολή γραμμή τον ένωσε με της θάλασσας την γαλανή πλάνη
γιατί από όλες τις απάτες των οφθαλμών που η θάλασσα όλο φέρνει
το μόνο αληθινό γαλάζιο θωρώ όμηρος και δεσμώτη του τρόπου να κοιτάς

 και θα  ζητώ μα δε μιλώ

Θα σπάσω λοιπόν κι εγώ της θάλασσας και τ' ουρανού το μπλάβο
και σε μικρά θραύσματα θα συλλέξω από το φως τις τελευταίες τις στιγμές
να θωρείς,  όταν χρώμα  σου του ουρανού δανείζεις να σκεπάζει της πλάσης το πηγάδι
να νιώθεις, όταν μια δύναμη της θάλασσας ξεπουλάς να πλέει του χρόνου το ξύλινο σκαρί

τη μια στιγμή παραδομού πάντα θα την τσακίζω εδώ

Και θα σαλέψω της  θάλασσας τις απλωσιές που κύματα γεννούν
σα ο ουρανός στέλνει ανέμους αγγελιοφόρους, το αέρινο του να ψιθυρίζουν
και θα σπάσω των βράχων τα αιχμηρά περιστύλια και θα στρώσω τη γή με άμμο
να ξέρεις για που πετούν τ' απόδημα πετούμενα σαν οι Εποχές στροβιλίζοντας σε, αλλάζουν
να φωνάζεις στους θεούς και τις νεράιδες που σε θαλάσσιο δάσος σε σεργιανούν, το " θέλω"

μέσα στα χέρια εποχές που θέλω να ορίζω

Και τότε σβήσανε τα σκοτάδια και γαλήνεψε το φύλλο στα πόδια του νερού
κι η μικρή σιωπή θέριεψε και βρυχήθηκε,  ένας σπασμός φως, μια ρωγμή ποταμίσια
και έγινε μια αστραπή και έσβηναν τα σκοτάδια ακόμα στην τελευταία πορεία τ'ουρανού
και μια ξωτική μελωδία γιομάτη από φύλλα φθινοπωρινά ξεχύθηκε σε ότι γαλάζιο ντύθηκε

όλα ζουν μέσα σε όλα μου , το σκοτάδι να ξορκίζω

_____________________
Ευαγγελία Χατζηδάκη
Το εκπληκτικό έργο του Araujo Santoyo
Οι δε ευτελείς στίχοι, για μια απόλυτα γαλάζια ανάσα τ' ανέμου