Τα Ανείπωτα Μικρά

Θα πέσω μέσα σου , φυτική αμβροσία

Σπόρος πολύτιμος, ριγμένος από τον αιώνιο Σπορέα

φύλλο οξειδωμένο γλυκερά στου φθινόπωρο χρώμα αλαργινό

χόρεψε σε ουρανούς πελώριους , πριν πέσει στη ρωγμή χρόνου γήινου  

και τα σύννεφα στήσανε χορό στου ουρανού τα πιο αυλακωμένα κατάσπαρτα χωράφια

και το ένδυμα τους μια γαλαζοφόρα Φθινοπωρινή Άνοιξη , μελαγχολικά χαρούμενη πυξίδα

και ξεχύθηκαν χιλιάδες παπαρούνες ντροπαλά κατακόκκινες στου ορίζοντα το γκρίζο ναυάγιο

και οι λεμονανθοί σμίξανε σιωπηλά με τα σκυμμένα γιασεμιά μιας γλάστρας πλάι στην κληματίδα

Για να γεννηθεί από τον έρωτα μας η ποίηση

που Θ' αναβλύσει προς το θεό σα σπάνιο άνθος

Με αγάπησες

και τα πετούμενα αναποφάσιστα μείνανε να αιωρούνται, σπασμένες πυξίδες κραδαίνοντας

και οι γλάροι θέριεψαν σε κατάρτια που στυλώθηκαν ξανά, ταξίδι άπειρο με μέλι και δυόσμο 

και η βροχή, αυτή η αιώνια βροχή που δεσμώτη με βαστά, τρεχαλητό στου κάστρου το γαλάζο

και τα σίδερα παραδόθηκαν σε μια άπλετη φωτιά να λιώνουν καμπυλώνοντας την στερνή άρνηση

Ακούς ν' αντηχούν τα τραγούδια μιας Κυριακής

και η ελπίδα να κελαηδεί μες στο στήθος μου που τρέμει 

Με αγαπάς

και δε στερεύουν της θάλασσας οι κραδασμοί και των κυμάτων οι σειρήνες αναπαή δε βρήκαν

και μια φωτιά  κλείνει πονηρά το αμακιγιάριστο μάτι της , σπίθα στη βενζίνη ενός αύριο περαστικού 

και οι λέξεις ξεκουλουριάστηκαν μα μοχθηρά δε χαρακώνουν πια, κιτρινισμένου χαρτιού φοίνικες νεογέννητοι

και διαβαίνω τους ατέλειωτους αμπελώνες το νου σου , εκείνο το πέρα μυστικού θεού δυνάστη

κι η μια αλήθεια , καλώδιο γυμνό σε υδάτινη γούρνα , τους Μινώταυρους μου καρτερεί ν' αφανίσει

Με τους αγκώνες στο τραπέζι κι ανασκουμπωμένα μανίκια 

Θα με δοξάσεις  και τότε ευχαριστημένος θα'σαι

Θα με αγαπάς

και η πλάση θα καλοκαιριάζει με φωνές παιδιάστικες , με γιασεμιά και Άνοιξες σε φως μυστικό

και ένας ήλιος καυτός γητευτής θα ραντίζει πληγές παλιές να ξεφτίζουν, συμφιλίωση του χθες

και οι Εποχές θα με στροβιλίζουν , παρασέρνοντας με σε ένα απόλυτο χορό , με πατούσες πύρινες

και τα πρωτοβρόχια θα τραγουδούν και θα με γυρεύουν με μελωδίες αγγέλων και δίψα δαιμονική

και κήποι κατάσπαρτοι από της πεταλούδας τα έγχρωμα φτερά , εξορία και λυτρωμός του δρόμου άκρη 

Αυτή η φωνή που αναβλύζει κόμπο κόμπο

και εισδύει στα πιο σκοτεινά μου βάθη

Και σε όλα τούτα , τα ανείπωτα μικρά , τα σπάνια μεγάλα θα σε γυρεύω

Όταν ανθίζουν οι εποχές ,τότε που θεριέυουν οι ανεμώνες του γιαλού, 

βροχές ονειροπόλες έξω από τζάμι παγωμένο 

λιώσιμο χιονιού να ναι λευκό, στα βασανισμένα σοκάκια της γης , 

να καίει το κόκκινο του νου στις αδειανές πλακόστρωτες πλατείες 

να ενδύονται αγγελικά του νου οι πίδακες του τίποτα και των Πάντων

Σαν έπος πολύστιχο με γεμίζει

και με ευφραίνει σα φίλτρο, ανάγκη από λέξεις δεν έχει...

Ναι , για όλα τούτα , τα ανείπωτα, τα αληθινά, θα σε περιγράφω

Θα περιγράφω τα χέρια μου , στα δικά σου μέσα σα του γλάρου την απόκρημνη βουτιά

σα της φωνής σου την αλλιώτικη χροιά, θαλασσινό αέρα σαν κάνει το τελευταίο φως στην πλατεία

ως του εγώ μου την όμορφη γωνιά που αναβλύζει , σα των ματιών σου τους καθρέφτες ξελογιάζει

Και μέσα από όλα τούτα , τα αυτονόητα χαζά, της αμμουδιάς κουρελιασμένη νυχτικιά

και του βράχου το πιο υπέροχο μουρμουρητό και του βυθού το πιο ανελέητο κοχύλι

θα σε κρατώ , θα σ'αγαπώ, μόνο γιατί μ' αγάπησες εσύ

Ευαγγελία Χατζηδάκη 

Αποσπάσματα Charles Baudelaire

γιατί κάποτε αν μας αγαπήσουν κάνει ποίηση...Σ' ευχαριστώ..