Παρασκευή 5 Αυγούστου 2011

Συρματόπλεγμα



Μη μιλάς ...σώπα..
άκου, εκεί στο θρόισμα
από τούτο τον τοίχο έρχεται..
είναι ο σοβάς χρόνια τώρα ξεφτίζει πρόστυχα
τι ντροπή..σιωπή σου λέω
τώρα άκου..πίσω από το σοβά ακου, ακου σου λέω..
είναι μια παλύνδρομη μουσική
το τραίνο στις ράγες , τι γυμνά που τρυπώνει ο ηχος του
βουίζει η ψυχή μου , όχι τουτο το τραίνο ας φύγει
σου είπα , στο είπα αμέτρητες φορές
να σφαλάς τους ήχους , με τρομάζουν
νοιώθω ξανά σα παιδί , τρέχω ξανα με γυμνές πατούσες
στασου, μη ..μη με πηγαίνεις εκεί
για να φτάσω τη μουριά , έχει συρματόπλεγμα
κι αυτός ο κρότος , πάλι αυτό ,
ο ίδιος ανελέητος κρότος
τόσος ήχος, τόσος πόνος
διάολε , όχι πάλι, ξανά και ξανά
γυμνά τα πόδια μου τώρα αφήνουν σημάδια αιμάτινα
που να ήταν αραγε που ξέχασα τα παπούτσια μου
το μόνο που ανακαλώ , θαρώ με στενέυανε
και τώρα τόσο αίμα, κοίτα τι κρίμα...
όχι δεν πονώ, έχω πια μάθει, μα με ενοχλεί τοσο αίμα
λες και είναι το σωστό να πονάνε τα πόδια τα λέυτερα παπουτσιών
λές και τούτος ο πόνος , είναι η μόνη λευτεριά μου
το αίμα όμως, τόσες κιλίδες
κι αυτός ο κρότος δε λέει να φυγει
όχι τώρα δεν είναι από τις ράγες του τραίνου
είναι πάλι ο ίδιος τρελός που χορευει στο ταβάνι
ναι κι αυτόν τον συνήθισα πια, λες και όσο καταχτυπά αναπνέω
λες κι ο κρότος είναι η ζωή μου, το οξυγόνο μου
μόλις πέσει η πρώτη βροχή, θα βγώ κι εγώ μαζί του
θα χορεψω με άδεια πόδια, στο τσίγκινο ταβάνι του
θα αναγκάσω όλες τούτες τις πληγές να ξεπλυθούν
όλες τους πληγές από τα συρματοπλέγματα
μετά , μετα θα δεις θα κόψω με πριόνι τη μουριά
θα την κομματιάζω , μέχρι λύτρωμού,
ως τη γαλήνη να νιωσω στι φλέβες μου
το μόνο που κάθεται και κάνει, είναι να μαζευει τζιτζίκια
τζι-τζι-τζι..λες και είναι καλοκαίρι κάπου πάνω από τούτη τη συννεφένια άχλη
είναι και η πυκνή δροσερή σκιά της που τραβά ακόμα τις αισθήσεις μου
ριζωμένη χρόνια σε τούτο τον κήπο, πλάι στις ράγες του τρένου
πίσω από τον τοίχο που ξεφλουδίζει πρόστυχα ασταμάτητα
κάτω από το ταβάνι με του τρελού το μελωδικό χορό....
πάλι μιλάς , δίχως να λες τίποτα
πάλι μιλάς , σου είπα σιώπα επιτέλους
λες τόσα πολλά που γίνεσαι θόρυβος
και τότε να σε ακούσω δεν μπορώ πια
σώπα, τώρα σώπα
τόσες λέξεις , δίχως να λες τίποτα
μιλάς και μιλάς , όλο μιλάς
ματώνεις τα αυτιά μου και σφαλάνε
πάψε πια
αφου σου είπα , τίποτα δε ταιριάζει με τον κρότο από τις ράγες πλάι στον τοίχο
μήπως δε σου είπα πως δεν ταιριάζουν τούτες οι λέξεις σου με τα βήματα του τρελού στο ταβάνι μου
η μηπως νόμισες πως θα ήτανε το τέλειο πλαίσιο για του σοβά που ακόμα ξεφλουδίζει...χα, τι έπαρση
πάψε , φωνή δεν έχει καμιά σου λέξη , δίχως άνεμο
το μόνο που αγγίζουν τα λόγια σου είναι οι αιχμές από το συρματόπλεγμα που πατώ
το μόνο που μου χαρίζουν κι άλλες πληγές αιχμηρές στις πατούσες μου που επιμένουν να πατούν
Μα δεν θα πάψεις, δε θα σιγάσεις
Και είναι τόσο αργα , αργά και τέταρτο, αργά και μισή, αργα και είκοσι σχεδόν
Σχεδόν .....αυριο παραπέντε...πως πέρασε έτσι η ώρα αλήθεια , ερήμην μου κι αυτή
Σχεδόν χάθηκε ....
Τότε ...Αυριο ακριβώς ...
ουτέ ένα δευτερόλεπτο παραπάνω, η παρακάτω, ανοιξα την πόρτα
σημάδια από τις κατακοκκινες πατούσες μου βάφουν βέλη στο πάτωμα
ανοιξα την πόρτα κι απλά περπάτησα...
κι ήταν αυριο , όχι σχεδόν πια μα ..ακριβώς...
..........................................................
Τώρα , τα πόδια μου τα χαιδευει το νερό του πελάγου
κανένας κρότος , μητε ένας θόρυβος, μόνο το κύμα μουρμουρα
μουρμουρά φτάνει σιμά μου στην αμμουδιά και λυτρώνει τις πληγές μου
κανένας περιττος ήχος , στην άκρη του μυαλού μου
μήτε τα άδεια λόγια σου, λες και γίνανε θρόισμα κι αυτά στις φυλλωσιές
τίποτα να με φτάσει πια δεν μπορεί, μητε του τρένου η περασιά η βαριά
μηδέ του τρελού ο χορός στο ταβάνι, που με τρόμαζε , θυμάσαι..
ταβάνι εδώ δεν έχει , μονάχα το γαλάζο τ'ουρανού μου που μόνο γλάροι το σμιλέυουνε
ράγες μείνανε μόνο οι κυματισμοί που χαιδευουνε του πελάγου τις γραμμές
εδώ , μόνο αμμος ξανθή, σέβεται και γιατρευει με την αφή της τις λαβωμές πατημασιές μου
εδώ που κανένα συρματόπλεγμα δεν θα μπίξει τις αιχμηρές ακρες του στη σάρκα που πατώ
κι είναι ....αύριο ακριβώς , π'έρα από το συρματόπλεγμα.....
[ Κοινωνία -ώρα σχεδόν μηδέν, ανθρωποι- ώρα τίποτα....και μισή ..ακριβώς !!!!!! ]

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου