Ψύθιρος

ακουγότανε το κύμα

βραδυνός διαβάτης κι αυτός

συντροφιά λατρεμένη στη μοναξιά

που τον κόσμο χαιδευει κι απόψε νοτισμένα

κι η βραδιά καλοκαιρινή, δίχως συννεφιά

σιωπηλό ερχόταν , ξάπλωνε στην αμμουδια μου

κι ύστερα άλλο κι άλλο κι άλλο κι ήρθαν πολλά

μουρμουριζαν με τη φωνή σου

τη ξέρω τούτη τη φωνή , σα καταράκτη

στου ονείρου μου τα βράχια κατρακυλά όταν σε ψαχνω

κι όλο κυλά στη αρχή γλυκερά και μετά , μετα γίνεται χείμαρος ορμητικός

παρασέρνει την ψυχή μου, τα ματια , την αφή μου, τις λέξεις μου

πριν προσκρουστεί στα βράχια των ματιών σου , των αιώνιων ποταμών μου