Τους κοίταζα σιωπηλα΄ μόνο μια σιωπή αρμόζει όταν μαγέυεσαι πως πέταγαν έτσι λες και ένας ασταμάτητος αγέρας χαράκωνε τις πτυχές των φτερών τους με μάτια πιο ψηλά από τουτο το ψέμα το μαγικό σας πέταγμα θα ικετεύω σιωπηλά από δω κάτω να ζυγιάζεται, να ταλαντώνεται λίγο πριν στην λευτεριά παραδωθεί πως πετάγανε έτσι॥ σιωπηλά, μοναχικά στο μαζί τους λες και τίποτα αγνωρο δεν ήταν, μηδε ο καιρός μηδέ ο χρόνος ισορροποία σε χώρο κενό λίγο πριν στον ορίζοντα χαθούν, όπως κάθε τι λέυτερο χάνεται με ένα αυλο τραγούδι θα δοξάσουνε τον ήλιο, το φεγγάρι, τη γαλήνη και τη θύελα ξεμακραίνου, χάνονται... σε λίγο ο ορίζοντας θα τους πάρει για πάντα αγκαλιά σε τόπους άλλους, της εναλλαγής δέσμια πετούμενα, γη δε θα προσκηνησουνε ποτές Συνέχισα να τους κοίταζα σιωπηλα΄ μόνο μια σιωπή αρμόζει στην αλήθει, δίχως τα λόγια που ψέυτικα μιλούν
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου