Σχεδόν Μακρά

Σχεδόν τελευταίο βλέμα
φωλιά αετίσια αχυρό της λήθης
στο τελευταίο ανυπεράσπιστο φως
κεραυνός και αστραπή κραδαίνουν τις αντοχες
και στα μάτια π'αλαργεύουνε στο απέραντο πέλαγο
το κρόξιμο των γλάρων το στερνό η μόνη παρέα στο ταξίδι

Σχεδόν κουτσό όνειρο
κάστρα φωτιάς παραδομένα
σε θάλασσα οργισμένη το κύμα διαφυγή
άμπωτη και παλλοίρια της στερνής φωνής ο ήχος
και στο δάκρυ που στεγνώνει λήθη οι νύχτες αναζητούν
μα είναι απέραντες θαρρείς και μόνη συντροφιά ο τελευταίος τ' ανέμου ψίθυρος

Κουτσό το όνειρο στο τελευταίο βλέμα
σκάλα πλωτή να ανεβαίνει στου σύνεφου την άκρη
στις φλόγες η θάλασσα παραδομένη και των γλάρων οι φτερούγες αιχμηρές
και τα ματια πνιγμένα σε καπνό κι ανταρα το τελευταίο φως του κάστρου αποσχίζουν
Που να κρύβεται μια αλήθει, τι να ζει σε παραμύθια
τι θα βρει αυριο η αυγή, που σε μια λήθη αρνείται να παραδοθεί
Σχεδόν φωτιά στο ουράνιο ταβάνι
σχεδόν κεραυνός στης καρδιάς τα σκοτεινά σοκάκια
σχεδόν η Ανοιξη που σύννεφα αλάνια στην αγκαλιά του ουρανού εκδικείται
σχεδόν μακρά , σχεδόν σιμά , ακριβώς στης πλάσης τούτης την απέραντη σκιά.....