Κυκλική Τροχιά

τι κοιτάς

γλάροι , πάλι πετάνε

σβούρες στον ουρανό λες και διαβαίνουν

μείνε κοίτα τους

εγώ κοιτώ τα πόδια μου τώρα

που λές και με πελώριες ρίζες καρφώθηκαν στην αμμο

το κύμα τα χαιδευει,

έρχεται , πάντα έρχεται, τα προσπερνά

μα όσο έρχεται, τόσο βουλιάζει και παρασέρνει την άμμο που πατώ

κάθε κύμα,

όλα τα κύματα κι ήρθαν πολλά

κλευουν κι από λίγη άμμο, λίγους κόκους κάθε φορά

οι πατούσες βούλιαζαν

μα εγώ κοιταγα , όπως εσύ τώρα , τους γλάρους

και την άμμο δε συλογιζόμουν που τελείωνε , όλο τελείωνε

και τότε ήταν που ήρθε

το κοιταγα στοικά να ρχεται μα δεν το βλεπα

οι βυθισμένες μου πατούσες , ισορροποία πια δεν βρίσκουν στη βορά του

πέφτω , κι όλο πέφτω

τώρα δε βλέπω τίποτα πια , μόνο τους γλάρους

τώρα βλέπω καθαρά το γέλιο στα σκαλινά τα ράμφοι τους

μουρμουράνε σιωπηλά

μη παλευεις

μη ματώνεις

δε θα σηκωθείς

τίποτε άλλο δε θα αξίζει πια

μόνο σε γραμή κυκλική τα μάτια σου να στεριώνεις

όσο με βουτιές τον άνεμο θα δαμάζουμε και κύκλους θα πετάμε

κι εγώ παράλυτα , εμεινα εκεί

κάρφωσα τα μάτια να κοιτώ των γλάρων τους κύκλους

πανω στην άμμο τη ζεστή, πλάι στο αλμυρό το κύμα που όλο πάει κι έρχεται