Λυτρωτές τ'ονείρου

Κι ήταν μιας εποχής το χρώμα το αλλόκωτο
στα πόδια μου χαδιάρικα ξαπλωμένο τώρα σα γλυκερή νυχτιά
να σε χαζέυει ξανά και ξανά να μετράς τις μέρες , τις εποχές, τους προορισμούς
___
να στέκεσαι να καρτερείς  εκεί το τίποτα συγκεκριμένο
μια γευση από όνειρο που πάντα το μπερδεύεις με δαιμονικά κι αγγέλους,
που ερμηνεία δε ζητά , σαν την  ανάσα που απλά συμβαίνει δίχως ν' αναρωτιέσαι
____
μα ήσουν εκεί και θα κοιτάς για πάντα πέρα
πέρα από τα σύνορα του νου, εκεί που χορεύουν πάντα δαίμονες,
και πάντα να μαγεύονται οι λυτρωτές του ονείρου του αιώνιου
____
και να 'ναι  τα μάτια σου μια εποχή με θύελες
που όσο κι αν την ψάξω , τίποτα οργισμένο δε πάλεται εκεί
μόνο ένα  φως χρωμάτων να ξορκίζει την οργη που χρόνια με κατοικεί
________
η εποχή σου, ναι θαρώ αυτή η εποχή σου ανήκει
πνιγμένη από χρώματα θαλασσινά , η από τη αφέλεια των ελαιόδεντρων
μαγεμένη από όλα όσα μου δειξες απλοικά και ανεπειτήδευτα και τα κανες δικά μου
________
κι ας σ'έψαχνα σε ξένη γή, οι πατημασιές σου στο γυαλό μου θα τυπώνονται
ταπ, ταπ, ταπ..ανάλαφρες σα μια φθινοπωρινή ψιχάλα, σα θρόισμα σε φυλλωσιές
κι ας ξεγελάστηκα από του ρολογιού το χτύπημα, το ξηλωμένο παπούτσι μου πάντα θα σώζεις