Στάσου Εκεί [Βαθιά Άγρια Θάλασσα]

Στάσου εκεί

Τ'ονείρου οι γωνιές, που λίγο και γλυκερό το φως τους, αγκαλιά

τίποτα δεν είναι ικανές να μου στερήσουν από το αέρινο σου χάδι

σε τούτο το όνειρο  αποσυντεθειμένη θα σταθώ να σε συνθέτω

γυμνή από το εγώ μου, νησί πάνω στης καρδιάς σου το χάρτη 

Στάσου εκεί

Σύνθεσε με ξανά και ξανά, σαν μια μελωδία που αρμονία ζητιανεύει 

το όμορφο δύσβατο διάβα  στο νου τους νευρώνες ν' αναζητά οξυγόνο 

και στάσου εκεί φλόγα ιερή, στης στέρησης μου την πύρινη αυλαία

να σε ζητώ και να γίνεσαι στίχος, να ξεψυχώ και να γίνεσαι χρώμα 

Στάσου εκεί 

Στου σύννεφου του αλαφρού την άκρη τη γκριζογάλανη, καταιγίδα 

η ματιά ξαποσταίνει σαν με γυμνές πατούσες το γιαλό σου περπατώ

στου ουρανού την άκρη που οι γλάροι φοβούνται να σιμώσουν πια 

βρίσκω των δακτύλων σου την αφή σαν του θεού το στερνό σημάδι

Στάσου εκεί

Στο περιγιάλι που το κύμα σε στεριά παραδίδεται υποτακτικά νεκρό

εκεί που δεν έχω παρόν και παρελθόν και μέλλον, παρά μονάχα εσένα

και γίνε τ'άσπρο στου γλάρου τη φτερούγα που ψηλά το πνεύμα παρασέρνει

και γίνε η στάλα που χαϊδεύει τις φυλλωσιές μετά τη βροχή του λυτρωμού

Και στάθηκες  εκεί, στη βαθιά άγρια θάλασσα

στη σπηλιά της καρδιάς να σ'αφουγκράζομαι, όταν βαθιά μου μιλάς

Και σε ανασαίνω από τη σκιά σου
Και σε βάφω από το χρώμα που μου χάρισες
Και σε περιγράφω με σχήμα από το σχήμα της καρδιάς
Και σε αναγνωρίζω από τα χνάρια της ψυχής σου σαν αέρας γίνεσαι

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη