Γραμμές Προσώπου

Με κοιτάς ξανά και ξανά
χαμογελάς ξανά και ξανά
λες κι ο χρόνος σταμάτησε
σε ένα χαμόγελο παιδιού

Το ξέρω τούτο το πρόσωπο
το ξέρει η θύμηση της αφής των δάχτυλων μου
να αποτυπώνει τις κυλάδες του με νοητές γραμμές
τα δάκτυλα σιωπούν και το μηρυκάζουν ξανά και ξανά

Το ξέρω τούτο το πρόσωπο
το ξέρει ο χάρτης της ψυχής μου
σημαδεμένη δρασκελιά στη νυχτιά
να ημερεύει της πίκρας ένα φόβο θεριό

Το ξέρω το πρόσωπό σου
το ξέρουν τα μάτια σα σφαλούν
κάθε απειροελάχιστη γεωγραφία του
κάθε σπασμό, κάθε αναδίπλωση, κάθε σχηματισμό

Το αγγίζω το πρόσωπό σου
αχόρταγη λύτρωση στις άκρες της ύπαρξης
λιμασμένη τίγρη στις στιγμές της περιπλάνησης
σε κάθε κύμα του χαμόγελου σου , μια βουτιά στο κενό

Και σαν τα μάτια σφαλούν, να έρχεται ξανά
αφήνεται νωχελικά ξανά στη θάλασσα των χεριών μου
γαληνέυουν το κύματα της τότες οι γραμμές του, σα νηνεμία
θαρρείς γιομίζει, νερό να μη στερέψει απ' τα ποτάμια των ματιών σου

Το ξέρω το πρόσωπο τούτο απ' έξω
σα το γλάρο που ξέρει το σχήμα από το κατάρτι
σα το φύλλο του φθινοπώρου που ξέρει τη γη του
σα το μωρό που ξέρει τη ζέστα μιας αγκαλιάς να χορταίνει

Αγκιστρωμένο στα αποτυπώματα μου
πως να το αρνηθώ πια, που σάρκα μου το νιώθω
πως να μη το βρίσκω σ'ότι στερείται το σκοτάδι μου
πως να μη το χαρτογραφεί το μελάνι του νου στην πυξίδα της καρδιάς

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη