Χάρτινα Καραβάκια

το πιο σημαντικό δεν σου έμαθα

σου είπα τόσα άσκοπα , λόγια στο χαρτί

και τώρα να κοίτα , τούτο με πονά

το πιο σημαντικό το ξέχασα θαρρώ

αν μόνο δεν είχα το νου μου σε λέξεις

αν μόνο λογικευμένα είχα δει την ανάγκη

αν δεν είχα μια ποίηση , η στέρηση να τρέφεται

αν, τόσα κι ένα ακόμα, αν στο είχα δείξει δύο φορές ακόμη

πάνε ώρες, πάνε μέρες , η χρόνια από τότε

θυμάσαι , που σου έμαθα να φτιάχνεις καραβάκια 

πάνε χειμώνες η καλοκαίρια, άνοιξες η φθινόπωρα από τότε 

θυμάσαι , μία το φτιάχνεις, δύο το χαλάς να δεις τα βήματα ανάποδα

πάνε εποχές , ανάσες , η πληγές από τότε

δε θυμάμαι πια , πάει κάτι που μοιάζει αχόρταγα πολύ

ένα το φτιάχνεις, δύο το διαλύεις, τρία το ξανασυνθέτεις

δε θυμάμαι πια αν έμαθες να φτιάχνεις χάρτινα καραβάκια

ένα , τσακίζεις το χαρτί , αιχμές να κάνει και να χαραχτεί

δύο, το αναδιπλώνεις, το τσαλακώνεις , το στραπατσάρεις

τρία, συνθέτεις τα τσακισμένα κομμάτια σωστά να γίνει σχήμα

χάρτινο καράβι , εύθραυστο την αλμύρα λογάται, αέρινο το όνειρο αγαπά 

πάνε εποχές και μιά ακόμα, από τότε που έφτιαξες ένα καράβι με χαρτί

στη βροχή του χειμώνα , να το προστατεύεις , λιώνει του χαρτιού το άμυλο

στην κάψα του καλοκαιριού να το σκιάζεις , φως μη πάρει και καεί 

στη άνοιξη και το φθινόπωρο , να το κρατάς σφιχτά, μη σου χαθεί σα φύλλο

Κι άμα όλες οι εποχές περάσουν και η ζέστη κι η παγωνιά

και οι αγέρηδες και οι καταιγίδες και τα χιόνια και οι θύελλες σταθούν

αν καράβι ακόμα είναι , ακέραιο στου ονείρου τη ζάλη, στα χέρια σου μέσα

σάλπαρε με το απαλό φύσημα τ'ανέμου στης Πέμπτη Εποχή το κύμα το αχνό

Κι ο Μάγος τότε στάθηκε , λογίζονταν θαρρώ...

" αν ζήσει μέσ τις εποχές , χάρτινο κι εύθραυστα  μικρό,

  τότε ας πλεύσει μαγικά, αφού όλα στο χρόνο ορίζονται θαρρώ..

  παρέα ,  γλάρου του δίνω τα φτερά και δύναμη για θάλασσα πλατεία

  του δίνω και άνεμο και αγκαλιά πάνω στο κύμα το λευκό, κατάρτι και πανιά.."

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη