Πάλι Απόψε

Πάλι σε αγγίζω απόψε
στη γλυκεράδα του φεγγαριού
στις γραμμές του προσώπου σου
μ'όλα τα  ίχνη τους στα ακροδάχτυλα μου

Πάλι σε μυρίζω στην αύρα του πελάγου
στο όπιο της παπαρούνας που λουφάζει
στο ξύλινο φιλί που με κοιτά από τη γωνιά του
στ' αστέρια που το σύννεφο ξεγύμνωσε απόψε

Πάλι σε συνθέτω στις μελωδίες της εξάρτησης
και πάλλεται στ' αυτιά μου ξανά και ξανά το ίδιο "Σχεδόν"
κι η αέρινη μορφή του περιγράμματός σου γερμένη ξανά
στον ίδιο ρυθμό του φεγγαριού που πάλι από την πόρτα μου περνά

Πάλι σου μιλώ, θα στα πω όλα απόψε στης νύχτας τις συμπληγάδες
κι εσύ πάλι θα χαμογελάς με μάτια μελαγχολικά στου χρόνου τη ρωγμή
αυτή που χρόνια σου δίνει και σου παίρνει, σε ανασταίνει και σ' εξοντώνει
κι ύστερα θα σου βάλω μουσική, μια μουσική να γαληνέματος της φουρτούνα

Πάλι θα αναρωτηθώ αν υπάρχεις απόψε η αν απλά σε σχημάτισα
με ξεγελά η βραδιά, μοιάζεις τόσο να είσαι ότι ζωγράφιζα πριν σε δω
με περιγελά ο χρόνος , μοιάζει να βλέπω από των ματιών σου τις θάλασσες
με εξοντώνει ο λογισμός, μοιάζει να έχει μορφή απόψε ότι ονειρεύτηκα παιδί

Πάλι θα σε φυλακίσω σε λόγια άσκοπα , σημαδεύοντας το λευκό χαρτί
κι εσύ πάλι, για λίγο τον Καζαντζάκη μου θα ανιστορηθείς, πάλι τη φυγή του
κι εγώ που  θα φεύγω, πόσο θα σε αγγίζω και πόσο την ανάσα σου θα χω να ζω
κι εσύ πάλι θα σμιλεύεις το εγώ μου που κάτω από το εμένα, κάπου θρυμματίζεται

Πάλι απόψε , πάλι παντού, πάλι πουθενά, πάλι στο υπέροχο τίποτα
κι εγώ που πάλι απόψε εδώ στο πουθενά σε σχηματίζω πύρινα
θα σου ψιθυρίζω πάλι, να θυμάσαι να νιώθεις , να ζεις , να πετάς
κι εσύ στο εκεί απόψε πάλι θα μ'ακούς με μάτια ερμητικά σφαλιστά

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη