Μείνε

κι αφού πια φωνή δεν έχω
κι αφού στραγγαλίστηκαν οι λέξεις
κι ο αέρας τελειώνει ασφυχτικά στο πέλαγο

κι αφού...
τη μισώ τούτη τη λέξη

μα αφού υπάρχει
εγώ σε ένα μπουκάλι ένα "θέλω" απιθώνω
να πλεύσει κι αν σε βρουν , γραφτό να ναι
να υπερβεί κι αν το νιώσεις,  θεϊκό να ναι

Μείνε
τα χρώματα στερεύουν και με περιγελούν
οι λέξεις αναλώνονται κι άσκοπες πλανιούνται
οι νότες μελωδία αρνούνται και με κρότο το νου τυραννούν
τα βήματα πουθενά δεν πάνε κι ότι δρόμος μοιάζει σα φίδι με τυλίγει

Μείνε
βράχια το πέλαγο γεμίζει, των κυμάτων μου δήμιος
κι οι γλάροι σε σπασμένα κατάρτια τις φτερούγες τους ματώνουν
κι οι φιγούρες μου όλες , σπασμένα είδωλα σε παγωμένους καθρέφτες
και τριγύρω μου τοίχοι να ορίζουν τα  άδεια δωμάτια της κενότητας μου

Μείνε
δεν έχει αφή του μπογιά η φιγούρα η δουλεμένη
δεν έχει πόρτα του γιαλού η αυλή και τα κοχύλια του το κύμα ελκύει
δεν έχει σταματημό της κατηφόρας η δύνη, του μισεμού το φάντασμα να ξορκίζει
δεν έχει κόκκινο η ζωή, δεν έχει πράσινο η οργή, μήτε εποχή πια το φιλί...

Μείνε.......

(C) Ευαγγελία Χατζηδάκη