ΜΗ

Μη μιλάς
σε ψάχνω

Θρυμμάτισα πατούσες γυμνές
οι οάσεις μου μακριά
παράδεισος και κόλαση
ασπρόμαυρη σκακιέρα

Μη σαλεύεις
σε μυρίζω

αιχμηρές ακίδες ρόδου
το αιμα παγώνει μη στάξει
φυγή του ερχομού
παρουσία της απουσίας

Μη παλεύεις
σε αποκοιμίζω

νύχτα κρότου κραυγή
φεύγεις παρόν, έρχεσαι απών
γαλήνη του σαματά
έκρηξη χρωμάτων μαρτύρων

Μην κλαίς
σε αφουγκράζομαι

νωρίς και αργά μπλεγμένα
πριν και μετά θανατική βορά
κλάμα και θρόισμα φύλλων
σοκάκια λαμπερά στη σκοτεινιά

Μη χειμωνιάζεις
σε ορίζω φθινοπώρου ήλιο

έρωτας θεός του μαύρου φόντου
συναίσθημα βουβά τυραννικό
απλώνει χρώμα πλοκάμι
ακίδας συρματόπλεγμα σφιγμένο

Μη χάνεσαι
σε αναδιπλώνω δύο μαζί να είσαι

παράλογη παρουσία
ανεκδιήγητης απουσίας
πόρτες σε γκρεμό ξεκλείδωτες
τείχη υψωμένα στη γύμνια του νου

Μη φεύγεις
σε γυρισμό σε κρύβω

ασπρόμαυρης διαδρομής χαρτογράφηση
του κόσμου γκρεμισμένο θεμέλιο τρίζει
κατακερματισμένο σώμα σε βράχο αιχμηρό
του φόβου και της κραυγής η τελευταία αυλαία

Μη στάζεις
χιονάνθρωπο σε κρατώ

σε στεγνώνω στου νου τον ήλιο το στερνό
στεγνοί και αδειανοί τους γλάρους να σημαδεύουμε
σκοτώνοντας ότι λεύτερο πετά να αποκοιμηθούμε
στου νου τον απάτητο  Ψηλορείτη όμηροι του Δία

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη