Νύχτα Δίχως Ξημέρωμα

Τις νύχτες
μόνο τότε την σίμωνε
ναι τότε πάντα της δινόταν
σ'ένα τρελό παζάρι παραλογισμού

Στη βροχή
μόνο τότε την έλουζε
ναι τότε πάντα της χάριζε αφή
σ'ένα μακάριο τράβλισμα της μοναξιάς του

Στο όνειρο
μόνο εκεί ανασαινε πια
ναι  εκεί που το κορμί λύτρωση δε γυρεύει
στο άυλο το δόσιμο στου εγωισμού την άκρη

Στα σύννεφα
μόνο εκεί λόγιαζε την αγάπη του
σπασμένο κατάρτι σε καράβι ναυαγισμένο
αποξενωμένος γλάρος που στεριά δεν τον καρτερεί

Κι ήταν νύχτα πια
συννεφιασμένη και βροχερή
κι ο γλάρος σφινομένος στο κατάρτι το σπασμένο
και τ'όνειρο έπεφτε με μανία τρελού στα γυμνα σοκάκια

Κι ηταν η νύχτα που μέρα δεν έφερε
κι ήταν το σύννεφο που βροχή δε γίνηκε
κι ήταν το καράβι που προορισμό δεν είχε
κι ήταν το τέλος το αιώνιο που αυγή δε ξανάδε

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη