Της Λήθης Κύμα

Πέρναγε η μέρα η στεγνή
σε ένα γυαλό τα πόδια μας βρεχόταν
ασπρο κοχύλι του βυθού μας η φωνή
αίμα χαμόγελο ζωγράφιζε στα χείλη
....................
Μέσα στο κύμα , εκεί για πάντα θα χαθώ
πρίν την καυτή την άμμο μου χαρίσεις
ταξίδι αβέβαιο , κάψα , στάχτη , φωτιά
γίνεται ότι με τη σκέψη σου αγγίζεις
......................
Κι αν και το κύμα με χαρίσει σε στεριά
πατρίδα , λησμονιά τόπο να  έχω
όλες τις σκέψεις θε να γίνουνε θεριά
της λήθης τα ποτάμια σα γυρεύω
......................
Και σαν κι αυτά με δόσουν σε γυαλό
εκεί που όλο ταξίδια ξεκινούνε
κρυφά , εγώ θα τα περιγελώ με μια σιωπή
αφου όλα σε κύμα ξέρω θα παραδοθούνε...