ΗΩ

Πήρε να βασιλέυει πια

το φως στο ακρογυάλι της Νεφέλης λιγόστευε

τώρα όλα τα χαιδευε το γλυκερό πορτοκαλί

αυτό που έρχεται όταν πια κουράζεται το φως του ήλιου
αυτό που όλα τα βάφει ζεστά , σα αγκαλιά, σα μέλι και λήθη

ακόμα με πόδια ερμητικά στη γή, χάζευε εποχές που πέρναγαν

πάντα πέρναγαν , ασταμάτητα , ασυγχώρητα ασταμάτητα

κι ας είχε πει πως θα τις κλείσει σε ημερολόγιο αψυχο και ασφαλές

αυτές με πείσμα ακόμα έρχονται και φευγουν , οσάν τα κύματα και τα σύννεφα

είχε ξεκινήσει νωρίς τον περίπατο στο γυαλό

ήταν τόσο νωρίς , που όλα τα μενεξεδια της η Ηω είχε βάψει

σε λίγο θα σκοτείνιαζε, όπως σκοτείνιαζε κάθε τέλος
σε λίγο θα σκοτείνιαζε, μαύρο παντόυ σα το χρώμα που μου πες

Νύχτωνε, σκοτείνιαζε , μαυριζε κι ήταν νύχτα οριστικά
Καληνύχτα , νύχτωσε κι είναι λίγο πριν την ώρα της Ηούς

πάντα έρχεται λίγο μετά το σκοτάδι

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη