Live to die

Live to die

almost  hate to love
almost  ignore to trace the path


Desire to feel
almost a wheel
almost the strengh of the inner will

Whose to dominate though
thunder rights, beneath a vacume  hole
Whose to say
where power lies
in the soul or in the ties

Trace the wise man to ask
what comes first or what comes last

Dominate if you dare
Hold the cloud hunged on the air 
Fight if your will is strong
trace the kingdom that respects your owl
Desire if your heart is free
distinguish seashells of the shore stones under your feet

Forgive being left behind

the thunder for catching up to earth enlightens sky

Satisfy your need to cry
all that's worth , wisdome of pride
Respect all the ones to go 

those staying under a free will are  the only goal


Κάποιοι ανθρωποι, θα περάσουν από τη ζωή μας και θα φύγουν. Κάποιοι μένουν. Κάποιους κρατάμε. Κάποιοι μας κρατάνε..Κάποιους πρέπει να τους αφήσουμε να φύγουν. Και κάποιοι παραμένουν εκεί , ακόμα κι όταν φευγουν..Κάποιοι βρίσκουν το δρόμο πίσω, η κάποιοι χάνονται οριστικά...Οτι μένει πραγματικά , ίσως είναι αυτό που κρατάμε σε νου και καρδιά..
Το ανθρώπινο κολάζ από ότι θα νοιώσουμε, για ότι θα γελάσουμε η για ότι θα κλάψουμε, όσοι θα πληγώσουμε κι από όσους θα πληγωθούμε, από αυτους που θα φύγουν κι από αυτούς που θα φύγουμε εμείς...Από τους περαστικούς η από αυτούς που με κάποιο τρόπο παραμένουν για πάντα..
Γιατί αν η ζωή μας  ήταν ένας περίπατος σε ένα απέραντο γιαλό, κι αν το όνειρο μας ήταν ίσως ένα κοχύλι, στην λαχτάρα μας , ισως μαζευαμε όλες τις πέτρες που τα μάτια θα απατούσαν ...σα κοχύλια του γιαλού..
Κι ίσως πάλι, αν κουρασμένοι και ξέπνοοι πια, βλέπαμε το αληθινό κοχύλι, να μην το περιορίζαμε σε κανένα βάζο που θα στερούσε τη μαγεία της ελευθερίας του...
Γιατί ίσως τα αληθινά κοχύλια ...επιθυμείς να τα απολαμβάνεις εκεί που είναι η δικιά τους θέση, το δικό τους καλά , ό πολύ δικός τους χωρόχρονος μέσα στη συμπαντική αρμονία...

Ίσως γιατί όπως κι οι αλήτες γλάροι , έχουν αξία μόνο στην ελευθερία της δικιάς του βούλησης η υποταγής...
Ισως γιατί ακόμα και ο πιο μαγευτικός συνεφένιος σχηματισμός ...κάποτε για να κλείσει τον κύκλο του , πρέπει να παραδοθεί στην αγκαλιά μιας  θάλασσα...

[ο σχηματισμός των "Συνεφανθρώπων "  της φωτογραφίας ,αν και δουλεμένος φωτογραφικά , μα απόλυτα πραγματικός, σε κάνει να πιστευεις πως αν και απίστευτα σπάνια , ακόμα υπάρχει χώρος για μια μαγεία στη συνομοσία του σύμπαντος..και θα νοιώθω για πάντα τυχερή, για τούτη τη "συνομοσία" της πλάσης η της ζωής τελικά ... που πραγματικά απόλαυσα..κάπου καλά , κάποτε..ναι το σύμπαν με ξεγέλαγε]