by Evangelia Hatzidaki on Sunday, November 14, 2010 at 12:01pm
Κάποιοι τη συμβούλεψαν , φρόνηση να ντυθεί
επαναστάτρια όμως το δρόμο που επιλέγει πάντα τραβάει
Κάποιοι της είπανε, σε δάση σκοτεινά και άγνωρα να μη περπατεί
ταξιδιάρα και δηψασμένη , το μαγεμένο δάσος ονειρέυεται από τα μικράτα της
Κάποιοι τη συγκράτησαν , μη στο γκρεμό την ύπαρξη της τσακίσει
ασυγκράτητη και λέυτερη σε πείσμα τους , τους τόπους τους γαληνεμένους απαρνιέται
Κάποιοι την απείλησαν , με δάκρυ πως θα ντύνει μια λήθη
δυνατή και έυθραυστη μαζί, την ύπαρξή της δίχως τη βουλή της δε λογιάζει
Κάποιοι της τάξανε , ένα βολεμένο τέλμα στη σιωπή της αλήτισσα και ζωντανή, το σιωπηλό θάνατο σε ένα βολεμένο "τίποτα" απαρνιέται
Και ντύνεται το πάθος της για ζωή , βαθύ κόκκινο ρούχο με φως
και το κελί της γαλήνιας αυταπάτης της αφήνει και την πόρτα πίσω της σφαλά
Και απόψε σε ένα Παλιάτσο μασκαρά , θα παραδοθεί
στο τελειυταίο της ταξίδι στη ζωή ,στα χρώματα θα χαθεί να στροβιλίζεται
Κι ας τη ορμήνεψαν, κι ας την απείλησαν, κι ας την κλειδώσανε
μόνο με ένα Πάλιάτσο μασκαρά , στου κόσμου το μαγεμένο δάσος ταξιδευει
Και κάπου , νότια της νυχτιάς , δυό φγούρες για πάντα θα περπατουνε χέρι-χέρι
Ένας Παλιάτσος με το μανδύα το λευκό και μια Ψυχή στό Κόκκινο τ'ονείρου της ντυμένη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου