Ο δικός μου Μάγος

Όταν τ'ανέμου η φωνή θε να σκορπάει
ο Μάγος ο δικός μου βρίσκει σχήμα
και στα μάτια ίσια με κοιτάει

Όταν τα σύννεφα στον ουρανό βρεθούν
ο Μάγος ο δικός μου χαμογελάει πονηρά
τα σμίγει να παραδοθούν στου έρωτα την αγκαλιά

Όταν οι στάλες τις βροχής τη γή ζητούν
ο Μάγος ο δικός μου στο άσπρο κύμα τραγουδά
ξυπόληταος σε βράχια βάζει χρώμα στο δικό μου τον καμβά

ο Μάγος μου, λιμάνι κι αγκαλιά
ο Μάγος μου, μισο φεγγάρι κρατεί παντοτινά
ο Μαγος ο δικός μου, γυμνό καλώδιο σε σύννεφα υγρά

Κι ας μη τον βρέπουν μάτια άλλα πουθενά
κι ας μη του φτιάχνει ένα χάδι μια σκιά
κι ας μη τον σπρώχνει του ανέμου η χαρά

εγώ το αφουγκράζομαι στης ευτυχίας τα σκαλια
και δίχως λύπη τον αντέχω τον καμβά μου να μαδά
σαν τα πινέλα μου ανελέητα σε χρώματα βουτά

τι? δεν τον βλέπεις...

είναι που είναι φυλακτό και μυστικό
αερικό σε άνεμο τρελό και μυστικό

τι? δεν υπάρχει πια...

είναι που κρύβεται καλά από τη βορά
που είναι ανάσα, χρώμα, στίχος σιωπηλά

τι? δε με πιστεύεις...

είναι που όλα τουτου του κόσμου τ'αγαθά
ζουνε μονάχα στου μυαλού την πιο απόκρυμνη γωνιά