by Evangelia Hatzidaki on Thursday, October 21, 2010 at 9:49pm
Ασπρόμαυρο το πάτωμα
να μοιάζει να μην ορίζω τα βήματα πια
σε τούτη την παρτίδα την τελευταία
η έκβαση πια λίγο ενδιαφέρον έχει
να αφεθώ να με μαγέυει το ασπρομαυρο μιας σκακιέρας
να κουρνιάσω και να με συναρπάζουν οι επιλογές των παιχτων
το βασιλια πια ποιος θα προστατέψει δεν αναρωτιέμαι
αδυναμη και η βασίλισσα κι οι τρέλοι του, σκόρπιοι και γαληνεμένοι πια
οι πύργοι και τα άλογα , σιωπηλοί παρατηρητές τώρα
καρτερούν μια κίνηση μόνο, δίχως να τα νοιάζει ποιος θα τα αποκτήσει
Τούτη την τελευταια παρτίδα, λίγοι θα δουν
μυστική από τα μάτια των πολλών , απο κάθε άσκοπο βλέμα
Τουτη τη στερνή σκακιέρα, τίποτα δεν τη σκιάζει
κι οι παίχτες , για τη μαγεία ΄του παιχνιδιού παίζουνε και γελάνε
η τελευταία βασίλισσα, το τελευταίο ροκε, η τελευταία πράξη ,
άλογα , πύργοι και υπασπιστές σε μια κατακοκκινη αυλαία
όλοι γαλήνιοι θεατές τώρα σκορπιούνται
στην παρτίδα την τελευτάια μέσα στου χρόνου τη ρωγμη
πως λάμπουν τα μάτια τους , τώρα που μια νίκη σκοπός πια δε είναι
πως στροβιλίζουν τη λάμψη τους στης σκακιέρας τη μαγική οφθαλμαπάτη
δίχως της νίκης την έπαρση, όλα τ'απολαμβάνουν
δίχως της ήττας τον φόβο, όλα τα κατανοούν
τόσο απλό λές και ήταν , όσο του ήλιου το φως που ανατέλει
τόσο αστείο λές και έμοιζε , όσο των παιδιών τα γέλια στα σοκάκια
σχεδόν παρτίδα, σχεδόν και δεκανίκι
σχεδόν η ήττα, μα σχεδόν πάντα κι η νίκη
μα να κοίτα
να μια .....ακριβως χαρά και πέταγμα ψηλά
να ένα ... ακριβώς καλά στου όμορφου του τίποτα την αγκαλιά
να όλα ....ακριβώς είναι σωστά , το λάθος , η παρτίδα, πάθος η ξενητιά
παρτίδα σαn ταξίδι, με κατάρτι και πανιά
το πιο όμορφο τοπίο , σε μία διαδρομή του πουθενά
εκεί που νίκη έρθει η ήττα , ίδια είναι πάντα η χαρά.....

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου