Γεράκι

by Evangelia Hatzidaki on Thursday, August 12, 2010 at 11:24am

καθόταν με μάτια φωτογραφικά στο περβάζι
εκεί που τελειώνει το κενό με ψυχή , πύλη ανοιχτή

τα μάτια στυλώνει στου γερακιού την τροχιά
θαρρείς πως ζυγιάζεται μαζί του δύο χτυπήματα και ισορροπία στο άνεμο

μέχρι να το γευτώ , μέχρι την κατανόηση
από του ποταμού το πάνω στου βουνού το πλάι

κάθομαι τώρα και επίμονα κοιτώ κι εγώ
λίγο πριν το κενό του γκρεμού, ίδια μεριά του κόσμου

ευκαιρία να σωθώ δε ζητώ
ούτε καν μια δεύτερη ευκαιρία δικαίωμα να σφάλω ξανά

στο γεράκι πια ουρλιάζω
στο πέταγμα του το ζυγιασμένο σε άνεμο άυλο να με παρασύρει

στο διάβα του τα τείχη να γκρεμίζονται
τα τείχη που έστησαν αυτοί και έστησα κι εγώ ως επίφαση ασφάλειας

πετά ακόμα κι εγώ μαρμάρωσα
με πάθος την απόσταση ξεδιάντροπα να χλευάζει το θωρώ

και το ζήλεψα το κείνο το γεράκι
κι ήτανε το μόνο που κατάφερα να ζηλέψω, των ματιών του η περηφάνια

και του τώρα του ζητώ με στριγκή σκέψη
τα ρυάκια του και τα βουνά , πατρίδα επιλογή να μου δώσει

εγώ σφηνωμένη εκεί ακόμα
το χαζεύω ακόμα να γίνεται μικρό , όλο και πιο μικρό, ανάσα και μικρότερο

στον επόμενο καφέ, τα περιστέρια
μικρά κι αδύναμα , τρομαγμένα και ανασφαλή, να αλαργέψουν φοβούνται σαν εμένα