Γλάροι

by Evangelia Hatzidaki on Wednesday, January 20, 2010 at 9:39pm

Τους κοίταζα σιωπηλά
μόνο μια σιωπή αρμόζει όταν μαγέυεσαι

πως πέταγαν έτσι
λες και ένας ασταμάτητος αγέρας
χαράκωνε τις πτυχές των φτερών τους

με μάτια πιο ψηλά από τουτο το ψέμα
το μαγικό σας πέταγμα θα ικετεύω σιωπηλά από δω κάτω
να ζυγιάζεται, να ταλαντώνεται λίγο πριν στην λευτεριά παραδωθεί

πως πετάγανε έτσι..
σιωπηλά, μοναχικά στο μαζί τους
λες και τίποτα αγνωρο δεν ήταν, μηδε ο καιρός μηδέ ο χρόνος

ισορροποία σε χώρο κενό
λίγο πριν στον ορίζοντα χαθούν, όπως κάθε τι λέυτερο χάνεται
με ένα αυλο τραγούδι θα δοξάσουνε τον ήλιο, το φεγγάρι, τη γαλήνη και τη θύελα

ξεμακραίνου, χάνονται...
σε λίγο ο ορίζοντας θα τους πάρει για πάντα αγκαλιά
σε τόπους άλλους, της εναλλαγής δέσμια πετούμενα, γη δε θα προσκηνησουνε ποτές

Συνέχισα να τους κοίταζα σιωπηλα΄
μόνο μια σιωπή αρμόζει στην αλήθει, δίχως τα λόγια που ψέυτικα μιλούν