Χρόνος

by Evangelia Hatzidaki on Tuesday, July 27, 2010 at 10:19pm

ητανε νωρίς
ο χρόνος λιογιομας σα πανσέληνος τόσο πολύς

στερημένος από λόγια
σχήματα σε άμμο υγρή χαραξιές θαρείς

μεσημέριαζε
ο ήλιος καίοντας την άμμο, στέγνωνε τη γραφή

μισός ο χρόνος πια
λειψά τα λόγια πάυουν αλήθεια να λένε

τρέχει, περνά
σιωπή, ψέμα κι αλήθεια, θεατρίνοι στοικοί

κι άλλο βλεμα στο ρολόι
τι ήταν αληθινό και τι τάχα της φαντασίας θέλημα ήταν

ο ήλιος γέρνει
όλα σωστά καμωμένα , μα τότε τι ακόμα καρτεράς στου νου το κενό

νυχτώνει
στου φεγγαριού ανατολή τα μάτια πια δε βλέπουν, τυφλά κοιτούν ασάλευτα

ο χρόνος καταλάγιασε
άλλη μια μέρα , άλλη μια στιγμή, πάλι μετράς

ηταν νωρίς κι είναι αργα
στου χρόνου τ'ανελέητο πηγάδι μια τελευταία νότα
στου νου την αταλάντευτη πηγή μια στερνή κραυγή
στο τότε και στο τώρα χαραξιά βαθιά πινέλου το όνειρο

κι είναι αργά , αργά και μισή
θα κρυφτείς πάλι στου μορφέα τη σκιά που αντίλαλο δεν κάνει

σε λίγο θα είναι τόσο αργά
που όλα αλλιώτικα θα μετριούνται κι άλλα θ' αξίζουνε

μέχρι το απέναντι πρωί
που πάλι νωρίς θα μοιάζει, μια σιωπηλή διαδρομή

ο χρόνος θα σε χαζευει να μετράς
πολλά τα πρωινά , πολλές κι οι νύχτες

ξανά το νωρίς , ξανά το αργά
ξανά το φως , ξανά κι η λησμονιά
ξανά η πληγή, ξανά στου ονείρου η βορά
ξανά ο έρωτας , ξανά τα λάθη
ξανά η επιλογή, μα και ξανά η απάτη