ΞΑΝΑ / Ενα Παραμύθι

by Evangelia Hatzidaki on Saturday, November 13, 2010 at 10:16pm

Να στέκεσαι ξανά εκει, στου βαποριού τα πόδια σα παιδι
χαρούμενο και ευχαριστημένο, ανεβασμένο στο τοιχιό

που πρώτη φορά με τοίχος δε εμοιαζε μα με φως λέυτερο
του παραμυθιού φυγάς , μαγεμένο ξοτικό εκεί να σε θωρώ να στέκεσαι
κι εγώ πάλι να λέω "υπάρχεις" παληκάρι, μηδε ψέμα , μηδε του νου γέννημα

Να χεις λέει και τα χέρια πάλι ανοιχτά ,λες και τη γη γυρέυουν ν'αγκαλιάσουνε

και μια χαρά κρυμένη πίσω από χείλη που γελούνε όμοια καλοσόρισμα
και δυο μάτια δυνατά  νοσταλγικά  και ευθραυστα μαζί,της θαλασσας το μπλέ να παλευουν να παραυγούν
κι εγώ ξανά να σε κοιτώ, σα λάφυρο από του Καβάφη τη Αλεξάνδρεια


να ναι λέει κι οι νότες πάλι μπλεγμένες στις άκρες των δαχτύλων  σου
και ξανά να με ταξιδευεις υμνόντας ένα κουρσάρο, νοτισμένο από της θάλασσας το κύμα τ'αλμυρό
κι σ'ένα στροβίλισμα στης αγκαλιάς σου το χορό , τα βήματα να με παλευουν ως του γκρεμού την άκρη
χέρια και  ψυχή   δύχτια σε μιας νυχτιάς την σιγαλιά, του ονείρου σου τις ανάσες να μετρώ


και ξανά , σα παιδιά ν'αλητευαμε στης πόλης τα σκοτεινά σοκάκια
και τα γέλια μας πάλι να αντηχούσανε στις πλατείες και τα πλακάτα
κι ας ήτανε μάτια καρφωμένα από πάνω μας οι  Καρυάτηδες που χρόνια νοσταλγουνε
τα μάτια να σφαλήξουνε και στο αεράκι νοσταλγικά να αφεθούνε

Κι ας ηταν ξανά τη χαζούλα ψέυτικη πανσέληνο μου να μουτζούρωνες
αρκει ο ψιθυρός σου στο αυτί μου να ακουμπούσε , σα μουσική από θάλασσα φερμένη
αρκει το γέλιο σου να ακουγα ξανά , όμοιο με  μικρού παιδιού την προσευχή σε αγνωρο θεό
αρκεί τα αγγιγμα σου τον άνεμο να γιόμηζε ξανά κάτω από τις στάλες φθινοπωριμής βροχής


κι ας είναι έτσι το ξανά μου, εκεί  οι γλάροι μας λέυτεροι να πετούνε
εκεί , το παραμύθι κι η αλήθεια μας μαζί , σε ενα μαζί που χρόνο δεν γνωρίζει
εκει, κι ο συννεφένιος ουρανός θα φτιάζει άγνωρο θεό στο πέρασμα μας σα ζωγράφος
εκεί , μια ποιηση αιώνια θα συντροφευει και το νου , που να δραπετευει δε βαστά

Ποτέ το χώρια , τόσο μαζί, μηδέ το μακριά τόσο σιμά
ποτέ μια βόλτα ως το νου σου , τόσο μικρή μα γαλανή
ποτέ ένα όνειρο τόσο να γελά , με μια ποιηση, με μια χορδη στη μοναξιά
ποτέ του χρόνου το κελί πουαπόψε  μας χωρίζει , τόσο πολύ ..ΞΑΝΑ...!!!