...Dancin'n Light

[all I did..I did out of you..]

ο καμβάς κοιτόταν ανήμπορος
αφέντης του εαυτού του δεν ήταν
λες και το ξερε πως τη μοιρα του
τα χέρια μου την όριζαν, που τώρα τον αρνιόταν
μαυρο λάδι ποτισμένος
χρώμα διάφανο δάκρυ δεν του χε απομείνει
μα μελαγχωλικά ξαπώσταινε, λες και κάτι καρτερούσε
κοιτα με..
κοιτα πως με κατάντησες , μισο και γυμνό
και τουτο το μαυρο φτηνό σου πασάλειμα με πνίγει
κοιτα με ..
αν χρώματα δεν έχεις , γιατί με μαυρο με πνιξες
κι όλα αυτά τα πινέλα, κι η μεγάλη ψαθινη καλάθα με τα μαγικά σωληνάρια
αυτά που τίποτα δε μοιάζουν αν δε με κατοικήσουν
οργή
μια αργή οργή
απορία
μια στεγνή απορία
θυελα
μια συνειδητή θύελα
πρώτα ήταν κοκκινο, βαθύ , βασανιστικό κόκκινο
ύστερα ό νους έβαλε μικρές τοσο δα γραμμές κιτρινες
τόσο- όσο , να μην ονειρευτεί το φως που πληγώνει την αλήθεια
μια σιωπή
μια σιωπή που πάντα αρμόζει
στο τέλος , στην αρχή, στο πολύ, στο τίποτα
μια δύνη
ένας στρόβυλος στης ψυχής τα σοκάκια
σα βροχή που αρνείται να στεγνώσει, σα κατάρα που όλα τα παρασέρνει
μια δύνη...
μια δύνη πάνω από το μάυρο
δυό σκιές
δυό σκιές να γενούν ένα φως
ξανά σιωπή
ένα παράπονο βουβό
μια εξουσία που η λογική δε θα ορίσει
κοιτα με
κοιτα με καλά τώρα
εχω χρώμα , 'έχω φως , έχω τον κόσμο στα πόδια μου
κοιτα με
κοιτα με ξανά και ξανά
μια ζωή από χρώμα με αυλακώνει , ζω..
κοιταξα..
που χώρεσε όλο τουτο το κόκκινο
ποιος το βαλε μαρτυρικά στο μαυρο που τα όρια φυλάει
κοιταξα ξανά
τα δάχτυλα μου κατακόκκινα
τα πινέλα κι αυτά , ενα κόκκινο
ένα κόκκινο βαθύ , το σωστό του μαυρόυ παλέυει
κοκκινο, τόσο κόκκινο
και απορία έχω τωρα τι να ναι τάχα τούτο δω το χρώμα
είναι φως τούτο στα χέρια μου, η μήπως πληγές που γιατρεια γυρέυουν
είναι ψέμα η αλήθεια , ειπωμένα η ανείπωτα του κόκκινου τα καμώματα..
τούτα που τον καμβά με παράνοια ποτίζουν κι αυτός με μια χαρά σκορπά
οχι , οχι
πρέπει να βάλω μαυρο ξανά
ένα κόκινο δεν αρμόζει , όχι σε τούτο το ήρεμα νεκρικό μαυρο
οχι , δεν είναι χρώμα , μπερδευεται
κοιτώ και βλέπω το φως να παλευει ένα σκοτάδι
κοιτω , δε βλέπω πια , μια χαραξιά όλα , μια χαραξιά απειλητική
κι αυτό το κόκινο
ένα πρόστυχα ζωντανό , ανελέητα βαθύ κόκκινο
μια απάτη από φως , να ξεχνάς πως υπάρχει στις πιο βαθιές πληγές
μια απάτη από ένταση, να ξεχνάς πόσο αδειο το νου θα αφήσει στο τέλος της
Πήρα το πινέλο με χέρι σταθερό
ένα μαυρο αρμόζει εδώ , ένα μαυρο να θυμίζει τη πάλη
ένα μαυρο να θυμίζει τη σκιά που ένα κόκκινο βαθύ πάντα βάφει στο πέρασμα του
Δυό σκιές, που μια γίνονται
όταν από κόκινο βαθύ φωτίζονται θαρρείς
Ενα κόκκινο βαθύ που φως γίνεται
όταν δυο σκιές που μια γίνονται φωτίζει
Ενα κόκκινο βαθύ
πάθος , ζωή, σκοτάδι η πληγή....

[ Μια μουτζούρα που έφτασε στα μάτια των πολλών ...κερδίζοντας το θαυμασμό των αγνώστων και το μίσος του δημιουργού του...Dancin'n Light Εκθεση TangoNeon-Vitturi/6-16 Ιουλη 2011 ]