by Evangelia Hatzidaki on Thursday, February 3, 2011 at 10:40pm
Μια φωνή, ένα γέλιο παιδιάστικο σχεδόν
Μια ιδέα , μια τρέλα να φωτίζει μέλλον και παρών
Ενας Αγγελος, ένας δαιμονας, ένα φως ένα σκοτάδι
φεγγάρι φωτεινό στου ουρανού το σκοτεινό πηγάδι
Μα μου το ζητάς και πως εγώ να στ'αρνηθώ
το φως το άπλετο, στο σκοτεινό ουρανό να δω
φεγγάρι ολόγιομο το λεν κι όλο θα μοιάζει μαγικό
όσο το πέπλο του ουρανού θα μένει σκοτεινό
έρωτα θα το πω εγώ και πλέει ολόφωτα γυμνό
σε ότι το πνίγει σα τη πανσέληνο σε μαύρο ουρανό
κι όσπου τα μάτια σου και πάλι να τα βρώ
ολόγιομο φεγγάρι κι εγώ σε σκοτεινό ουρανό
στο φως του ήλιου , το κορμί σου μαγικό
μα στο σκοτάδι της νυχτιάς τα μάτια σου θα βρω
σα μια κατάρα των Ολύμπιων θεών από παλιά
έρωτας και πανσέληνος , να πλέουν αγκαλιά στα σκοτεινά
Και σαν ευχή νεραιδας , ένα σκοτάδι να τα τρέφει
μέσα στης ζωής τον κατακόκκινο αθριμάτιστο καθρέφτη
τα ταξιδευει , τα σμιλέυει , τα πλάθει και τα συντηρεί
στου έναστρου ουρανού το σκοτεινό κελί
κι εσύ που απόψε με ρωτάς , πως λέξεις θες να βρω
θεοί και δαίμονες πως στήνουνε ολόφωτο χορό να πω
σε μια γωνιά , στο ουράνιο το στέκι του νου το σκοτεινό
σελήνη ολόφωτη οι ψυχές , σε τουτο το σκοτάδι το πυκνό
Φτωχό φεγγάρι που τον ήλιο τον φοβάται
σα το κορμί όταν την ψυχή δεν αφουγκράται
θε να πλανεύουμε ουράνιους θόλους σκοτεινούς
μεχρί τα σώματα να παραδώσει σ'άγγιγμα ο νους
Γιατί προστάξανε αμήληκτα οι θεοί
κι οι δαίμονες, μ'ένα νευμα συμφώνησαν κι αυτοί
τούτο που το σεβάστηκε και τ' όρισε ακόμα κι η ζωή
πως ένας έρωτας αδύναμων θνητών , σκοτάδι θα ζητά
γιατί στο φώς της μέρας, του χρόνου θα παραδίδεται γυμνός και της φθοράς
και θα δικάζεται για πάντα στο σκοτάδι του μπροστά
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου