by Evangelia Hatzidaki on Saturday, May 28, 2011 at 12:56am
Με αφορμή ένα ευρηματικά απλοικό βιβλίο (για χαζούληδες αναγνώστες , σαν ελόγου μου) και σε μια προσπάθεια να χαζέψω τη ζωή, ίσως λίγο να την καταλάβω , πριν τον επόμενο σταθμό του δικού μου τρενου, συλογίστηκα τις φάσεις της , η καλύτερα τους κύκλους των φάσεων της . Οτι ονομάζουμε επιλογή, ότι μας πάει κάπου, η μας σταματά πρίν από κάτι..η ανατρέπει κάθε προορισμό..Ενα τρένο με "βαγόνια" ..όπου πρέπει να αυτοσχεδιάζεις κάθε στιγμή μέσα από δύσκολες η ανατρεπτικες η αναπόφευκτες επιλογές , επίπονες η ανάλαφρα αυθόρμητες , πότε να αλλάζει βαγόνι ..πόσο να μένεις ..η πότε πρέπει να εγκαταλείψεις..το τρένο τελείως..
Αρχή-Βαγόνια-Προορισμος- Τέλος. Κάθε τέλος , μια αρχή και αν θέλουμε να ειμαστε δίκαιοι με το λόγο, όμοια και κάθε αρχή κυκλώνοντας το ιδεατό χαράκωμα του χρόνου κάποτε φτάνει στο τέλος της. Ενα τέλος που καθένας το ονοματίζει , το μεταφράζει αλλιώτικα. Συνήθως το κατατασουμε λεκτικά σε μια ένοια ήπια, και βολικά μη αιχμηρη, απλά και μόνο γιατι η αρχή και το τέλος από καθετί , έχουν την ανυπεράσπιστη ικανότητα να μας ...γδέρνουν θετικά η αρνητικά την ψυχολογία μας , η ακόμα και την αντιληψη η την αντικειμενικότητα μας..Εγώ θα το πω Τρένο..
Η παραδοχή και μόνο του σημείου εκίνησης , που μαζί είναι και το τερματικό, είναι κάτι τόσο μπερδεμένο. Σε κάποιες περιπτώσεις χάνουμε πεισματικά την αρχή, όσο ψάχνουμε να την βρούμε κι άλλες πάλι φορές ...χάνουμε την αίσθηση του τέλους.. Τυχαίο? Οι ψυχολόγοι έχουν γράψει πως και τα δύο τα αρνιόμαστε σε μια απεγνωσμένη προσπάθια να απενοχοποιήσουμε το ...in -between..δρώμενο. Δε μπορώ παρα να συμφωνήσω, τόσο όσο συμφωνώ και με τα μισά της χιλιάδος που ...ναι όντως ποτέ δεν είναι 500!! ...υπάρχει και το χάσιμο πάνω στην τομή!!! Η ύλη ...παράπλευρη απώλεια!!! Ισως γιατί τόσο μια αρχή, όσο κι ένα τέλος , είναι μάλλον ατομικές επιλογές..
Η βαθιά μου πίστη , είναι πως η ζωή by default, διαμορφώνει, διατηρεί, η επισπεύδει το κλείσιμο πολυποικιλων κύκλων που έχουν διαγράψει την προκαθορισμένη η διαμορφούμενη τροχια τους μέσα μας , η μέσα στους πάσης φύσεως συμμετέχοντες.
Συνταξιδιώτες, σε ένα περίεργο τρένο, η συνένοχοι σε ένα περίεργο έγκλημα , (επιλέξτε ότι σας κάθεται καλύτερα στο νου...έτσι κι αλλιώς τα ιδια είναι) σημασία ίσως δεν έχει ποιος μπήκε σε ποιό σταθμό, με ποιόν καθήσαμε δίπλα στο κάθισμα , με πόσους χαζέψαμε τη θέα να τρέχει από το παράθυρο, η και για πόσο.με ποιούς γελάσαμε , με ποιούς δακρίσαμε , με ποιούς μαλώσαμε , διαφωνήσαμε η συμφωνήσαμε ..αφου όλα αυτά είναι το ίδιο το ταξίδι..έτσι κι αλλιώς.
Μα έχει μια μαγεία να αναρωτιέσαι κάποιες φορές , σε ποιό σταθμό μπήκαμε εμείς, η οι άλλοι, ίσως είναι μια καλή θεώρηση, για να καταλάβουμε γιατί συνέβησαν όλα..γιατί συμβαίνει η ίδια η ζωή μας!!Που βρήκαμε αλλήλους.. για πόσο και τι αφήσαμε ο ένας στον άλλο τελικά..Το επόμενο ίσως να είναι ο προορισμός, που πηγαίναμε , σε γιορτή, σε άγνωρο, σε συγκεκριμένη πατρίδα.. μα κι αυτό, δύσκολα το αντιλαμβανόμαστε η δύσκολα παραδεχόμαστε ότι αντιλαμβανόμαστε.Όπως εξίσου δύσκολα επιτρέπουμε τη σκέψη, μήπως δεν είμαστε κάν στο .."σωστό" τρένο για εκεί που ξεκινήσαμε να πάμε..
Ισως να είναι πολύ καλύτερα απλά να βολτάρουμε τα βαγόνια, ψαχνοντας εκείνο με τους πιο ταιριαστούς επιβάτες, τους πιο χαρούμενους συνταξιδιώτες, αυτό με την καλυτερη θέα, αυτο με το περισότερο ανάλαφρο γέλιο, την πιο απρόσμενη συγκίνηση..η πάλι αυτό με τα πιο ανατρεπτικά δρώμενα..Το θέμα δεν είναι τι θα βρούμε , αλλά να ξέρουμε που είναι η θέα, οι άνθρωποι, οι προορισμοί, που είναι το πολύ συγκεκριμένο δικό μας καλά..
Πολλά "βαγόνια" , άλλη θέα από κάθε παράθυρο, πολλοί διαφορετικοί συνταξιδιώτες,πολλοί προορισμοί , πολλές ψυχικές διαθέσεις , μια παρασύρεσαι από το γέλιο τους , μια σε ξεσκίζει ο πόνος τους , άλλες πάλι φορές θες απλά να τους πείσεις πως ετούτο το τρένο ισως πάει κάπου καλύτερα, σε μια υστατη προσπάθια να πείσεις τον ίδιο σου τον εαυτό.....
Πάλι γράφω πολύ..και σχεδόν ξεχάστηκα ..σας αφήνω, εδώ είναι ο σταθμός μου...Καλη Διαδρομή..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου