Ο Μάγος

Όλα έσβηναν
μου είχα υποσχεθεί μια φυγή
με καρτερούσε μια λυτρωτική Λήθη

Στένευε ο δρόμος και τα καρφιά πληθαίνανε
κι η φιγούρα σου εσβηνε λες και μου αρνιόταν τη στερνή ανάσα
και τα συρματοπλέγματα σφύγκοντας τα τελευταία κύταρα της καρδιάς

.................................................................
Τα βήματα ήταν σιγανά, σχεδόν μια πλάνη
κι όμως υπήρχε, θαρρώ αφουγκράστηκα στον άνεμο την ανάσα
άφαντη παρόυσία , ανυπότακτη μορφή , δίχως περίγραμμα, δίχως μονόγραμμα

Ο Μάγος, μια παρουσία

μα δεν υπάρχουν μάγοι,
μόνο παραμύθια , αυτά που πάντα μου λεγαν για ν'αποκοιμηθώ

Ο Μάγος, η παρουσία μιας απουσίας
μα δεν υπήρξε ποτέ κανείς ,
μήτε ο λύκος ο κακός, μήτε ο ξυλοκόπος , ως από μηχανής Θεός

Ο Μάγος, στερημένος περιγράμματος

στεκόταν σιμά, δίχως οντότητα ,
κατάφερνε να με κοιτά ίσια στα μάτια

Ο Μάγος , μια  αίσθηση πριν τον παραλογισμό

μα ήταν, ξέρω ήταν όλοι οι ήρωες ψέυτικοι,
μήτε ποτέ υπήρξαν κι ας είχαν όνομα, ταυτότητα και λόγο παραμυθένιο

Ο Μάγος, παραμορφομένη φιγούρα του βυθού
κι όμως μεγάλωσα τώρα για παραμύθια,
να θύμωνω  ακόμα στο λύκο, να νοιαζόμαι, να νοιώθω για όλους που δεν υπάρχουν

Αλήθεια πόσο και πόσο αυταπάτη
στερευει ο νους , ακροβάτης του κενού
ποιός γράφει αιχμηρά τούτο το παραμύθι

τότε ο Μάγος , αφησε τη σιδερένια στηριξιά του
βγήκε από το κελί των υγρών κρυστάλων του
και κοιτόντας με ακόμα ίσια στα μάτια μου ψυθίρισε

σιωπή...
δεν ακούω..
μπορώ μόνο να νοιώθω
μπορώ μόνο να ζεσταίνω τα χέρια μου
μπορώ μόνο να ψάξω την ψυχή μου
μπορώ μόνο να με βρώ σε ένα παραμύθι

Ο Μάγος , πόσο θαρρείς να ήσουν εσύ

μπορώ ακόμα να σε νοιώθω
να τσαλαπατάς αέρινα το μπλέ κυμα
να ταλαντώνεσαι μέσα στα θέλω μου
να βγαίνεις από το αυλο παραμύθι σου
να γίνεσαι ένας μάγος που κρατά τον καθρέφτη του άδειου "εγώ" μου

Ο Μάγος , εσύ το παραμύθι

δεν φορούσε πια κοστούμι
κι η γραβάτα ήταν ένα μαγικό ραβδί
δεν κοιτουσε πια με μάτια ουρανους
δε στεκόταν πουθενα, μαυπήρχε παντού

Ο Μάγος, εσύ κι ο καθρέφτης του "είναι" μου

Κι όμως στέκεται και γελά
τα χέρια του δεν είναι πια παγωμένα
το περίγραμμα του γεμίζει από ψυχή
τσακίζει ότι σκοτωνε χρόνια το "είναι" του

Εγω Μάγε
κι εγώ παραμύθι ας γενώ

μαγεία που ζει πέρα της λήθης
αναμεσα σε δάκρυ και γέλιο
το τελευταίο δημιουργημα
του δικού σου παραμυθιού

Εγώ Μάγε
κι εγώ , με τους παραμυθένιου δραπέτες ένα

Σβήνω κι εγώ τώρα
όπως διάλεξες , ερήμην μου
στου παραμυθιού σου τις αέρινες σελίδες
από ντουβάρι σε ντουβάρι χτυπημένη
κι εγώ ένα ψέμα τώρα στις ανεμόδαρτες σελίδες σου

Εγώ Μάγε, αφανίζομαι αμφισβητόντας με
Εσύ Μάγε, αφανίζεσαι σχηματίζοντας με

Δύο σκιές , που κάνουν ένα φώς
Δυο τίποτα , ενός παραμυθιού
Δύο ακυβέρνητα  πλεούμενα
Ενα το τελευταίο ταξίδι στον αφανισμό