Μισεμός

by Evangelia Hatzidaki on Monday, March 22, 2010 at 10:20pm

τα καράβια φέυγανε
με ενα μαντίλι κι ένα όνειρο στο χερι πως καρτερεις
τη στεριά να δεις να μικραίνει και ανάξια σκέψης να γίνεται πάνω στην κουπαστή

ήταν εκείνο το κουτσό καράβι, με τα σπασμένα αλμπουρα
αυτό ήθελες να πάρεις , φτηνό το εισητήριο, μακρινά μυθική η ιθάκη του

και τα καράβια φέυγανε σιωπηλά
μόνο ένα αφρός ασπριδερά θυμωμένος τα συντροφεύε πιστά πια
και ξεμακραιναν , όλο ξεμακραίναν , λες και τη γη απαρνιοντουσαν για πάντα

στα περήφανα κατάρτια τους γλάροι λευκοί
αλλαζόνες , κυρίαρχοι λες τούτης της φυγής , μάρτυρες του μισεμού τους
με κραυγές πνιχτέςνα χλευάζουν αυτούς που πίσω έμεναν , το αυριο καρτερόντας

κι αν δεν υπήρχε αυριο,
κι αν πατρίδα και γη δεν ήτανε πια το χώμα που πάταγες?
κι αν σαν καράβι σακάτικο έμενες για πάντα ένα πηγαιμό να πλάθεις?

Μα τα καράβια ακόμα φευγανε
κι οι γλάροι ακόμα αλλαζόνες κι αλήταράδες τα συντρόφευαν
κι εσύ ακόμα σε γη απρόβλεπτη και ξένη το τελευταίο το σκαρί για μια ιθάκη ονειρευόσουν